กาลครั้งหนึ่ง ณ สมอปูน

เริ่มต้น ณ สมอปูน
สมอปูน 58 - (213)การเดินทางไปสมอปูนนี้ข้าพเจ้าได้รับคำท้าจากพี่แขกว่า “พวกเอ็งอยู่ กลุ่มรักษ์เขาใหญ่ ยังไม่เคยไปเดินสมอปูนเลยเหรอ” ตอนแรกที่ฟังพี่แขกถามก็รู้สึกเฉยๆ แต่พอมาได้ยินพี่ๆ ในกลุ่มรักษ์เขาใหญ่หลายๆ คนพูดถึงการเดินขึ้นเขาไปที่สมอปูนก็ทำให้ ข้าพเจ้าอยากจะลองไปดูสักครั้ง เห็นเค้าว่ากันว่ามันเหนื่อยมากๆ และต้องท้าทายกับขีดจำกัดของตนเองอีก ข้าพเจ้าเลยกลัวๆ อยู่เหมือนกันและแอบลังเลว่า“จะไปดีไหม? หรือไม่ไปดี” เพราะกลัวว่าตนเองจะเดินขึ้นสมอปูนไม่ไหว ทั้งยังได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับสมอปูนมามากมายหนึ่งในนั้นคือ ทำให้พี่ประธานนกหวีดร้องไห้นั้นเอง เลยทำให้ข้าพเจ้าหวั่นใจไม่น้อยที่จะตัดสินใจร่วมเดินทางขึ้นสมอปูนในครั้งนี้ และข้าพเจ้าก็ได้ข้อสรุปให้กับตนเอง เมื่อมีเพื่อนที่ข้าพเจ้าสนิทมาชวนไปเดินขึ้นสมอปูนด้วยกัน ข้าพเจ้าตอบตกลงโดยไม่ลังเลแต่อย่างใด ทั้งๆ ที่ในใจก็กลัวจะขึ้นสมอปูนไม่ไหวแต่ก็เอาละ สักครั้งหนึ่งในชีวิตยังไงก็ต้องลองขึ้นไปให้ได้ ..อ่านต่อ

ศรัทธา ตามล่าหาเห็บ เก็บดอกไม้

สมอปูน 58 - (79)หนึ่งปีผ่านไป วันเลื่อนเดือนเปลี่ยน ได้เวลาเก็บของลงกระเป๋า ถึงเวลาที่เราจะกลับไปเยี่ยมบ้านกันอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นการเดินด้วยแรงศรัทธาล้วนๆ พอเริ่มออกเดินทาง ตำแหน่งสมาชิกวังบุปผาก็ทำงานทันที ศัตรูล้วนๆ โถ..วังบุปผา ผู้น่าสงสาร ถึงคลองต้มกาแฟ ทีมปากช่อง ปราจีน ใบไม้ ก็มาถึงจุดที่นัดหมายกันไว้ ทันทีที่โผล่หน้าออกมาจากที่กรอกน้ำ “ปลวกกก” ทักทายกันพอหอมปากหอมคอ ศัตรูของวังบุปผาหยุดพัก กินข้าวเที่ยง ดื่มกาแฟ เติมพลัง เป็นช่วงพักยกกันสั้นๆ ให้มีแรงเดินขึ้นสันเขาที่เรียกว่าเดินของจริงกันสักที ..อ่านต่อ

ยังไงดี สมอปูน

สมอปูน 58 - (151)ยังไงดี ขอพักตรงนี้ก่อนดีกว่า“เอนหลังลงบนก้อนหินเงยมองฟ้า อื้ม!! ดาวก็มีให้เห็นเหมือนกันนี่”
เหนื่อยมากเหนื่อยจริงๆ กี่โมงแล้วก็ไม่รู้ เดินจนเท้าชาไปแล้ว ตอนนี้ขอพักหน่อยเถอะ อยู่คนเดียวซะด้วยสิ คอยส่องไฟฉายไปที่ต้นไม้บอกทาง กลุ่มข้างหลังแล้วกันหวังว่าเขาคงไม่ตัดไปทางอื่นนะ เพราะกลุ่มข้างหน้าที่มากับเราเขาไปต่อกันหมดแล้ว พี่แขก ก็บอกให้เรามาคอยส่องไฟให้ข้างหลังรอตรงนี้แหละ ถ้าจำไม่ผิดอีกนิดก็ถึงแล้ว ที่พักคลองฟันปลา เฮ้อ!! หมดสภาพ.

 

 

 

 

 

..อ่านต่อ

เรื่องเล่าจากป่า…

สมอปูน 58 - (2) ทริปที่ต้องแลกด้วยการ โดดเรียนไป แฮร่ๆ เริ่มการเดินทาง วันที่ ๒๑ ตุลาคม ๒๕๕๘  ออกจากโคราชเพื่อไปนอนบ้านพี่แขก แต่ข้าวตังก็บอกค่ำเกิ๊นนนน ทำให้เตรียมของไม่ครบ รถก็ไม่มี รอรถนานมาก กว่าจะถึงบ้านพี่แขกก็ปาเข้าไปเกือบหกทุ่ม กินข้าวกับเห็ดกระป๋องแสนอร่อยเนื่องจากยังไม่ออกเจ ต้องขอขอบคุณ พี่นิมค่ะ ที่ให้ยืมเสื้อกันหนาว กินข้าวเสร็จก็อาบน้ำนอน แต่ด้วยความตื่นเต้นทำให้นอนไม่หลับ หนูเลยแอบเอาเลโก้ของฟานมาต่อเล่น แฮร่ๆ กว่าจะนอนก็เกือบตีสอง ..อ่านต่อ

ผัดกะเพราสมอปูนพิเศษ ไข่ดาวยางมะตูมด้วยนะ

ผัดกะเพราที่หนึ่งเจ๊:
IMG_8299แม้ว่าจะย่างเข้าเดือนตุลาคมแล้ว แต่ฟ้าก็ยังไม่หมาดฝนอย่างเช่นเคยที่ผ่านมา ฝนยังคงค้างปลายยอดหญ้า แต่ภาระกิจประจำปีของเรายังคงดำเนินไปเหมือนเดิม บอกเลยว่าโลกรงโลกร้อนทำอะไรเราไม่ได้ (ก็จะไปอ่ะ) รอบนี้แปลกกว่ารอบอื่นหน่อยที่ฉันแปรไปเข้ากับพรรคพี่หวาน แทนที่จะเป็นพรรคมารของลุงแขก ฉันรอนายโต๋และยัยติ๋วมารับ รอแล้วรอเล่าทั้งสองก็ยังไม่มา พอโทรศัพท์ดังปุ๊บ ปลายสายบอกว่าใกล้จะมาถึงแยกนเรศวร จุดนัดพบของเราแล้ว แฟนคลับหอยทอดอย่างฉันจึงรีบสาวเท้าไปสั่งหอยทอดเจ้าอร่อย และฝันว่าจะได้ไปแกะหอยทอดกรอบๆ ร้อนๆ กินสบายใจเฉิบ รอแล้วรอเล่านายโต๋กับยัยติ๋วก็ยังไม่มา เพราะปรากฏว่าทั้งสองคนยังไปเดินซื้อของที่ตลาดนัดแยกนเรศวรต่ออีก ด้วยความโมโหหิว พอเจอกันฉันจึงต่อว่าสองแสบไปว่า “ทำไมให้รอนานจัง พี่รอจนหอยเหี่ยวหมดแล้ว” อารมณ์หิวขึ้นหน้า ประโยคของฉันจึงถูกตัดทอนไปนิดหนึ่งและลืมคิดไปว่ามันจะแปลความหมายเป็นอย่างอื่นเสีย ประโยคนี้เลยกลายเป็น คำล้อเลียนผู้หญิงสวยและบอบบางอย่างฉันไปตลอดทั้งทริป (โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรม T_T) ..อ่านต่อ