ไม่เคยคิดว่าชีวิตจะมาถึงอุ้มผาง

ตั้งแต่วันที่จะกลับจากค่ายหมอยาน้อย พี่อ๋อก็ประชาสัมพันธ์ว่าจะมีโครงการไปที่อุ้มผาง จะให้สิทธิ์น้องๆ ค่ายหมอยาน้อย ๑๐ คน ตอนนั้นชวนเพื่อนๆ สมัครกัน เพราะอยากจะไป แล้ววันที่พี่อ๋อเข้าไปหาที่โรงเรียนแล้วบอกว่า ให้เกริ่นกับพ่อแม่ว่าจะไปที่อุ้มผางพี่อ๋อให้สิทธิ์พวกเราที่ไปค่ายหมอยาน้อย ๑๐ คนแต่ให้สิทธิ์ ๕ คน ตอนนั้นเริ่มหวั่นๆ ใจ ว่าจะได้ไปไหมนะแต่ก็กลับบ้านมาบอกแม่ก่อนเลยเป็นลำดับแรกเลย เล่าให้แม่ฟังว่าเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ แม่ก็เป็นห่วงเหมือนจะไม่ให้ไป แต่แม่ก็เปลี่ยนใจให้ไป เพราะอยากให้ไปหาประสบการณ์ คำที่แม่บอกคือ “เราโตแล้วถึงแม่เป็นห่วงมากแค่ไหนแม่ก็ต้องปล่อยให้เราไปลองใช้ชีวิตด้วยตัวเอง แม่ไม่สามารถอยู่กับเราได้ตลอดเวลาหรอก โตแล้วก็คิดให้ดีอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ และก็ดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ มีอะไรก็โทรมาหาแม่ แม่จะได้รู้ว่าเราทำอะไร ที่ไหน อย่างไร” แม่สั่งการไว้ตั้งแต่ยังไม่รู้เลยว่าเราจะได้ไหม ..อ่านต่อ

วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า – แนน

แนนเตรียมไปเข้าป่า ศุกร์-อาทิตย์ แต่แนนต้องมาเตรียมของวันพฤหัสบดี เอาจริงๆ แนนเคยเดินป่ามาก็หลายครั้งอยู่ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆ ที่แนนเคยเดิน ถือซะว่าเป็นครั้งแรกแล้วกันเนอะ ถือประสบการณ์ที่น่าประทับใจและพิเศษมากเลยทีเดียว เริ่มจากวันแรก แนนมาเตรียมตัวซื้อของ จัดของ แพ็คกระเป๋าที่ปากช่อง ซึ่งแนนไม่รู้เรื่องเลยว่าจะต้อง เตรียมอะไรบ้าง เพื่อนก็มีส่งข้อมูลมาบ้าง แต่ก็ยังเตรียมไม่ครบอยู่ดี (ซื้อผิดบ้าง เตรียมของผิดบ้าง ฮาๆ) พอแนนมาถึงปากช่อง พี่ๆ ได้พาแนนไปเดินจ่ายตลาด ซื้อพวกอาหารสด และเครื่องปรุง ซึ่งพี่เค้าคล่องมากในการเดินจ่ายตลาด (แนนนี่อายเลยจ้า !!!) ..อ่านต่อ

พวกมันรังแกหน่อง

“พี่ ฝากน้ำมนต์ไว้บ้านพี่สัก ๓-๔ วันได้มั้ย?”
เช้าวันหนึ่ง เก่งพาลูกสาววัย ๔ ขวบ       มีก๊อซปิดตาไปหาพี่หน่อง
“เป็นไรล่ะ เอ็งจะไปไหนเหรอ?” พี่หน่องถามสาเหตุ
“น้ำมนต์เป็นตาแดงพี่ ผมกลัวเมียติด” ห๊า! อย่างนี้ก็มี แล้วใครจะกล้ารับ เค้าก็กลัวติดทั้งนั้น
“เออ ได้ เดี๋ยวดูให้” หือ! พิลึกกว่าเจ้าเก่งก็พี่หน่องนี่แหละ โลกนี้จะมีสักกี่คน… ..อ่านต่อ

โคกกระถิน ทางสายกลาง

ออกพ้นรั้วหลังวัด พระอาจารย์แดงที่เราคุ้นเคยแล้วลงเนินตามทางรอบเขตอุทยานเพื่อไปผาด่านช้างนั้น ซ้ายมือเป็นป่ากระถินและไม้อื่นๆ ที่ทางอุทยานปลูกเพื่อฟื้นฟูป่า ไม้อายุสิบๆ ปี โตใหญ่ให้ร่มเงาแต่เราไม่เคยสนใจเลย จนกระทั่งขากลับจากพาน้องเดินป่าครั้งที่แล้ว หมออุ๊ พี่เก่งกับพี่หวาน พากันเปิดแผนที่ในสมาร์ทโฟนพบว่า ‘มีเส้นทางเดินเข้าไปในป่านี้ทอดโค้งวกไปเชื่อมทางขึ้นผาที่สามแยกต้นงิ้ว’ ..อ่านต่อ

กิจกรรมพาน้องเดินป่าครั้งแรก ของ “โปรแกรม”

ตอนนั้นเข้าค่ายหมอยาน้อย พี่อ๋อเปิดรูปภาพกิจกรรมพาน้องเดินป่าให้ดู วันนั้นกิ๊ฟชวน ตอนแรกก็อยากไป เพราะเกิดมาไม่เคยไปเดินป่าแบบแบกของไปนอนกางเต็นท์อะไรแบบนี้ พอผ่านไปสักพักก็เริ่มคิด “จะไปดีไหม จะไหวไหม” พอวันที่เห็นรายการของที่ต้องเตรียม ก็คิดว่า “คงไม่หนักหรอก” ไปเป็นเพื่อนกิ๊ฟด้วย ไหน ๆ ก็รับปากแล้ว และแล้วปัญหาก็มาถึง เกือบจะไม่ได้ไปแล้ว เพราะไม่มี “กระเป๋า” แต่ก็ต้องขอบคุณกิ๊ฟที่พยายามหาให้ กระเป๋าใบที่ได้มาเป็นของ “อาร์ท” น้องจากกระเป๋าแล้วยังขับรถเอามาให้ถึงที่ ….. ถึงเวลาเก็บของใส่กระเป๋า แต่ทำไมเก็บไปเก็บมามันเยอะจัง …. ..อ่านต่อ