การเดินทางครั้งนี้

จุดหมายผาด่านช้าง !! จากจุดที่รถได้มาส่งเพื่อที่จะเข้าป่า เดินเข้าไปในเส้นทางช่วงแรกๆ
ปราย : “โอ๊ย … สบายทางแบบนี้ก็เหมือน กม.๓๓ หนองผักชีละ” 
_mg_0049แรกๆ ก็ยังฟิต เดินมาสักพักใหญ่ๆ เริ่มเหนื่อยละ ยังไม่ถึงอีกเหรอ?(คิดในใจ) เดินไม่นานเท่าไร เริ่มเดินขึ้นเนินอีก “ตาย..โอ๊ย..ตาย เป้ก็หนัก ทางก็มีแต่โคลน พี่โต๋กับพี่ก๊อต ก็เดินเร็วเชียว” แต่ก็ยังดีที่ระหว่างทางยังมีผีเสื้อให้ดูบ้าง เดินขึ้นเนินมา ตายอีกรอบละ เดิน ๒ เมตรหยุดพัก เดิน ๒ เมตรหยุดพัก เหนื่อยสุดๆ เดินมาถึงจุดพัก ก็พักกินข้าวกัน(คือความรู้สึกตอนนั้นแบบเหนื่อย หมดแรง ปวดหลัง) เขาก็กินข้าวกัน เราก็นั่งหลับ  _mg_0086กินข้าวเสร็จ พี่อุ๊บอก : “เอ้า….ขึ้นเป้” พี่นิมบอก : “นี้แค่เด็กๆ ต่อไปนี้เป็นของจริง” (เราคิดในใจ นี้ยังไม่ใช่ของจริงอีกเหรอ) เราก็ถาม “พี่โต๋ ไปทางไหนต่อ?” พี่โต๋ ก็ชี้มือไปทางข้างหลังเรา (อธิบาย ทางที่พี่โต๋ชี้ไปนั้นเป็นป่าเป็นทางเดินแค่เล็กๆ เราจะไหวไหมเนี่ยปราย) เดินต่อป่าเริ่มรกขึ้นเดินไปเรื่อย_mg_0177ๆ พักเป็นจุดๆ ทางที่เดินก็ชัน พี่นิมบอก : “นี่แค่เด็กๆ เดี๋ยวจะได้เจอมอขี้แตก” (แค่ชื่อก็รู้เลยว่าเป็นยังไง) ยิ่งเดินยิ่งเหนื่อย ยิ่งเดินยิ่งปวดหลัง เดินมาถึงมอขี้แตก แทบขี้แตกจริงๆ เดิน ๕ เมตรพัก ๑๐ นาที ฮ่า-ๆ-ๆ ผ่านมอขี้แตกแล้วที่หมายต่อไปนั้นก็คือลานหิน นั่งพักกันจนหายเหนื่อย(เหรอ)  พี่นิมก็ให้พี่โต๋กับพี่ก๊อตนำทางไปน้ำตกมะนาวยักษ์ พี่โต๋กับพี่ก๊อต กำลังจะเดินไปทางเล็กๆ ที่อยู่ข้างหลัง พี่นิมบอก : “โต๋ ก๊อต ทางนี้” เราก็เริ่มงงว่าทำไมไม่ไปทางที่พี่โต๋กับพี่ก๊อตจะพาไปแต่ดันไปอีกทาง ซึ่งทางที่พี่นิมให้ไปนั้น ป่าสุดๆ และที่สำคัญพี่โต๋กับพี่ก๊อตหาทางไม่เจอจ้า … เราก็นั่งรอพี่นิมพี่เก่งที่ออกไปตามพี่โต๋กับพี่ก๊อต มันก็ตกใจนิดๆ ปนขำๆ ด้วย พี่ที่รออยู่ก็ให้จุดไฟเรียกและก็จะได้ไล่แมลงด้วย รอซักพักก็ได้ยินเสียงพี่นิมแว่วๆ ว่าเหมือนเรียกชื่อพี่หวาน ตอนแรกก็คิดว่าจะให้ตามไปหาด้วย ซึ่งเป้ของทั้งสี่คนอยู่ข้างบนทั้งหมด _mg_0193กะจะเอาไปให้ก็กระไรอยู่เป้ใหญ่กว่าคนอีก ก็เลยรอพี่ๆ เขากลับมา พอพี่โต๋กลับมา ทางไปทางหนึงกลับอีกทางหนึง และพอพี่นิมกลับมามีถาม พี่นิมว่า : “เป็นไงพี่เหนื่อยไหม?” พี่นิมบอก : “ดูหน้ากูดิ!!” พวกเราที่นั่งรอก็ขำ จากนั้นก็ถามพี่โต๋ว่า “เป็นไงบ้างเจอทางลงไหม” คำตอบคือ พี่แกลงไปถึงน้ำตกแล้วล้างหน้าถ่ายรูปมาให้ดูด้วย ฮา-ๆ-ๆ แล้วพี่โต๋ก็ได้นำทางเพื่อที่จะลงไปที่น้ำตก โถ! ทาง ปรายว่าทางที่เดินจนมาถึงนี่ลำบากแล้วนะ เจอทางที่พี่โต๋จะพาไปน้ำตกนี่ลำบากกว่า บุกดงหนามโดนทั้งตัว ทางลงไปน้ำตกยิ่งแบบเดินไม่ได้ ต้องเอาตูดไถกับพื้นไป ฮา-ๆ-ๆ สร้างทาง แล้วพี่เก่งก็พาไปดูน้ำตกมะนาวยักษ์ น้ำตกสวยมากๆ น้ำใสไหลเย็น มีมอสขึ้นตามก้อนหินสีเขียวๆ น้ำใสๆ โห…..ชีวิตนี้ แต่ความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ พี่อุ๊ : “เอาๆ ขึ้นเป้จะได้ไปที่พักเดี๋ยวจะมืด” จากนั้นก็เดินต่อไปที่พัก พอถึงที่พักก็ทำการจัดเตรียมที่พัก หน้าที่_mg_0213ปรายคือ ผูกเชือกกับพี่โต๋นี่คือการใช้ความสูงให้เป็นประโยชน์ จัดที่พักอะไรเรียบร้อยเราก็เตรียมไปอาบน้ำ เดินลงไปตรงหน้าผา โอ้โห ! … ว่าที่น้ำตกมะนาวยักษ์สวยแล้วนะ ผาด่านช้างนี่สวยกว่าคูณสามเลย ลองคิดดูนะว่า มีอ่างน้ำใหญ่ๆ น้ำเย็นๆ มีวิวป่าล้อมรอบตัวตัดกับสีฟ้าของท้องฟ้า มีนกเงือกบินผ่านบนหัว คือแบบฟินสุดแล้วอะ การอาบน้ำในครั้งนี้เป็นการอาบน้ำที่มีความสุขมาก อาบแบบไม่อยากกลับไปที่พักเลย ฮา-ๆ-ๆ อยากจะแช่จนเปื่อยเลย แต่ก็ต้องกลับไปช่วย พี่เปรี้ยว พี่ต่าย พี่ใหม่ เตรียมของทำอาหารเย็น แล้วก็ไปนั่งเล่น รอพี่นิมทำกับข้าว ดูพี่หวานหุงข้าว พี่หวานหุงข้าวอร่อยสุด หุงกี่รอบก็ไม่เคยเหมือนกันสักหม้อฮาๆ เตรียมทุกอย่างเรียบร้อยก็จะไปกินข้าวกัน ที่กินข้าวอยู่ข้างลำธาร คือนั่งกินข้าวกลางป่า ข้างลำธารใต้แสงจันทร์ แสงดาว โอ๊ย … ฟินรอบสาม มีความสุขจัง กินข้าวเย็นเสร็จ ก็เก็บของไปล้าง จาก_mg_0263นั้นก็ไปนั่งเล่นตรงที่พัก อากาศเย็นๆ นิดๆ นั่งข้างๆ กองไฟอุ่นๆ นั่งกับพี่ๆ เพื่อนๆ  โอ๊ย … ฟินอีกรอบ นั่งคุยนั่งเล่นกัน พี่นิมก็ให้พี่ๆ จัดเวรน้องๆ เพื่อนที่จะได้เข้าเวรตอนกลางคืน ตอนแรกก็คิดว่าจะจัดทำไมนะ(ถามตัวเอง) ปรายก็บอก : “ปรายเวรแรกก็ได้พี่นิม” พี่นิมบอก : “เวรแรกเที่ยงคืนนะเว้ย” และแล้วปรายก็ได้เวรแรกเที่ยงคืนถึงตีสอง และพี่ๆ อีก ๓ คน หน้าที่ของเวรก็คือ ดูกองไฟห้ามให้ดับ (เพื่อป้องกันแมลงและสัตว์ป่า) และก็ต้องตรวจรอบๆ ที่พัก ถ้าเจอตัวอะไรก็ให้เรียกพี่ๆ อย่าไปไล่หรือจับเองเด็ดขาด(อาจจะมีสัตว์มีพิษ) ทุกคนนั่งรอเวลาเที่ยงคืนเพื่อที่จะได้นอนกัน แต่ยังไม่ถึงเทียงคืนเลยเริ่มไปที่ละคนสองคน ฮา-ๆ-ๆ ก็นั่งคุยนั่งเล่นกัน หาคนเล่นกีตาร์ มีกีตาร์ไม่มีคอร์ดเล่น ปรายก็เข้าเวรแรก คอยเติมฝืนใส่กองไฟเดินตรวจรอบๆ พักเป็นระยะๆ แปลกใจตัวเอง ทำไมเราไม่ง่วงเลย นั่งมองกองไฟเดินตรวจจนหมดเวลาเวร เปลี่ยนเวร เราก็ไปนอน เหมือนได้เวลาเลยหมดเวรปุ้บง่วงปั้บ นอนข้างๆ พี่เก่ง “โห … _mg_0295ทั้งคืนเลย กรน ทั้งคืน” ฮา-ๆ-ๆ ก็เลยหลับๆ ตื่นๆ จนประมาณตีห้า ย้ายไปนอนข้างๆ พี่ก๊อตเลยได้หลับหน่อยจนประมาณ ๖-๗ โมงเช้าเลยตื่น ตื่นมานั่งคุยกับ พี่อุ๊ พี่ต่าย พี่หวาน เป้ จากนั้นก็ทำข้าวเช้า (มื้อเช้าตัวใครตัวมันจะทำอะไร กินอะไรก็ทำ) ปรายทำข้าวผัด และก็นั่งคุยเล่น สักพักไปอาบน้ำ โห … ตอนเช้าฟินกว่าเมื่อคืนอีก มีหมอกเล็กๆ แดดอุ่นๆ น้ำเย็นๆ วิวสวยๆ ฟินสิบแปดตลบ สวยมาก . อาบเสร็จกลับมาที่พัก พี่ๆ เขาก็คุยกันว่าจะลงไปข้างลงกัน มีใครจะไปไหม? ตอนแรกเราก็กะจะไปแต่คิดอีกทีไม่ไปดีกว่า อยู่ข้างบนดีกว่า  เหลืออยู่ที่ไม่ได้ไป ๑๑ คน ก็เลยไปเล่นน้ำกัน ก็เล่นที่อาบน้ำนี่หละ เล่นน้ำกับเพื่อนๆ พี่ๆ นี่อารมณ์แตกต่างกันเลย เล่นซักพักปรายก็ไปนอนเล่นบนหินมองท้องฟ้า (สนุกอยากให้ทุกคนลองไปนั่งที่ไหนก็ได้ตรงหน้าผาอยู่คนเดียว มองป่า มองฟ้า มันจะทำให้เราคิดอะไรหลายๆ อย่าง)_mg_0670คิดในใจว่า ทำไมมีความสุขจัง ถ้าเราตัดสินใจไม่มาเราคงไม่ได้เจออะไรแบบนี้แน่ๆ เลย คิดถูกแล้วละที่มา ความเหนื่อยของเมื่อวานหายไปหมดเลย ถ้าเหนื่อยแล้วได้มาเจออะไรสวยขนาด ได้อยู่กับพี่ๆ ที่น่ารัก อยู่กับเพื่อนแบบนี้ยอมเลย เล่นเสร็จก็กลับไปที่พัก ไปนั่งเล่น นอนเล่น รอกลุ่มที่ไปข้างล่างกลับขึ้นมา เป้ก็หลับ พอกลุ่มที่ลงไปกลับมา ก็ไม่เกิดอะไรขึ้นยังนั่งเล่นนอนเล่นกันเหมือนเดิม พี่_mg_0301ๆ เขาก็คุยกันว่าช่วงเย็นๆ จะพาน้องไปนั่งเล่น ไปดูนกเงือก แล้วพี่หวานก็หุงข้าวข้าวเย็นเหมือนทุกครั้ง แต่ทำไมหม้อนี้หุงนานจังน้ำไม่หมดสักที พี่อุ๊กับพี่เก่ง ถามพี่หวานว่า : “หวานข้าวหม้อเดียวใส่น้ำกี่หม้อเนี้ย” และก็นั่งขำกัน โอ๊ย…มีความสุข แล้วพี่เขาก็พาไปนั่งเล่นกัน นั่งตั้งนานกว่านกเงือกจะบินมา นกอยู่ใกล้มาก บินมา ๔ ตัว อีกสักพักพวกเราทุกคนก็ต้องรีบกลับเพราะฝนตก กลับไปก็รีบเก็บของเข้าที่พัก ตอนนั้นรู้สึกไม่ค่อยดีเวียนหัวแปลกๆ ฝนตกสักพักก็หยุด พี่ๆ เขาก็ทำกับข้าวกัน ปรายก็นั่งเล่นกับพี่เก่ง กินมะนาวที่พระเอามาให้กับน้ำผึ้ง ตอนแรกมีเปลือก ปรายขอพี่เก่งว่า : “ไม่เอาเปลือกได้ไหม” พี่เก่งบอก : “ได้…สำหรับปรายพี่ทำให้ได้” เล่นกันอยู่แบบนั้น นั่งขำกันจนเพื่อนๆ ไปกินข้าว เรารู้สึกไม่ค่อยดีเลยไม่กิน พี่ๆ เขาก็ถามว่าทำไมไม่ไปกิน เราก็บอกว่ารู้สึกคลื่นไส้ค่ะ การที่ปรายไม่กินข้าวมันเป็นเรื่องแปลกมากเลยเหรอ ปกติ ปรายก็กินข้าวไม่เยอะนะ (หรา…นิดเดียวจริงๆ ) พอพี่ๆ เขาไปกินข้าวกันกินเสร็จฝนก็เริ่มตกอีก น้ำ_mg_0733เริ่มเข้าที่พักเริ่มหยดในผ้าใบ อยู่ที่นี่ปรายได้หลายอาชีพเลยหละ ฝนเริ่มตกหนักขึ้นน้ำก็เข้าที่นอนมากขึ้น การที่ฝนตกทำให้เราได้เห็นอะไรหลายอย่างเช่นการที่พี่ๆ เป็นห่วงน้องๆ ทุกคนดูแลน้องๆ ทุกคนเป็นอย่างดี ปรายก็นั่งหนาวรวมกับโรคประจำตัวก็คือ ไมเกรน ฝนตกไอเย็นก็โดนหัวไมเกรนเลยขึ้น ขอยาพี่เปรี้ยวกินแล้วกะว่าจะนอนพัก นอนๆ อยู่พี่โต๋ก็มาค้นเป้หาของ ปรายก็นอนอยู่ไง-เลยตื่นเลย ปรายก็นอนๆ ลุกๆ อยู่นั้นละนอนไม่หลับ ฟังพี่ๆ ร้องเพลง ปรายได้อยู่เวรสอง คือตี ๑.๓๐ – ๓.๐๐ น. เวลาเข้าเวร พี่เปรี้ยวกับพี่ติ๋ว ก็ทำข้าวต้มมื้อดึกกัน ปรายก็ไปกินด้วย พี่นิมทำกับข้าวอร่อยอีกแล้ว ปรายกินไปจานเดียว พี่โต๋ถาม : “เอาอีกป่าว” ปรายบอก : “ไม่เอาแล้วค่ะพี่” พี่โต๋ทำสียงแบบตกใจมาก : “ห๊า … จริงป่าว เอาให้อิ่มนะ”(จะตกใจขนาดนั้นนะพี่โต๋) ปรายอิ่มแล้ว เราก็ไปนั่งเล่นหน้ากองไฟจากนั้นน้องเป้ก็ตื่น ก็นั่งเข้าเวรกับปูเป้กับพี่ๆ ควบเวรสาม ไปด้วยเลย ปรายก็นอนตักปูเป้ _mg_0706ปูเป้บอก “เป้ไม่นอนแล้ว” นอนไปนอนมาทำไมเป้มันเงียบๆ นะ หันไปอีกทีหลับละ คือคนที่จะนอนนะ ปราย แต่ปูเป้หลับก่อน ก็เลยนั่งคุยเล่นกับพี่เก่ง พี่เก่งบอก : “คืนนี่ ยันหว่างเลย” เพราะคืนก่อนแกหนีพี่เปรี้ยวไปนอนก่อน คืนนี้แกก็เลยยันหว่าง นั่งฟังพี่นิมเล่นกีตาร์ ร้องเพลงกันจนหมดเวรสาม ปรายก็เลยนอนเพราะยาเริ่มออกฤทธิ์ละ-ง่วง ตื่นอีกที่ ๗ โมง ทำกับข้าว ทำผัดกะหล่ำหมูกรอบ แล้วก็ทอดปลาเค็มกินข้าวกับพี่ต่าย พี่หวานก็มาชิมผัดผักบอกว่า : “เออ..อร่อยนะ ไหนดูหน้าคนทำหน่อย_mg_0800สิ โอ๊ยตัดออกดีกว่า” (เดี๋ยวโดนนะพี่หวาน) กินเสร็จ พี่หวานกับพี่อุ๊ก็ชวนไปน้ำตกปูนชิ้นลิ้ง (ลูกชิ้นปิ้ง) พี่อุ๊ก็เล่าให้ฟังว่าแกเจอที่นี่เพราะหลงป่า และที่เรียกลูกชิ้นปิ้งเพราะมันมีก่อนหินกลมๆ อยู่เหมือนลูกชิ้นยักษ์ เวลาหิวๆ นี้นะลูกชิ้น …………. เดินไปตามทางมีเห็ดแชมเปญเยอะมาก ยิ่งเดินยิ่งสวยยิ่งปีนยิ่งเหนื่อย เฮ้ย….ยิ่งสวย จนไปถึงจุดที่จะนั่งเล่น ฟิน อีกแล้วจ้า น้ำตกใสๆ มีต้นไม้ มอส เฟิร์น ขึ้นตามหินบรรยากาสดีแบบสุดๆ คุยกันเรื่องพี่ๆ ที่ไม่ได้มาด้วย (นินทานั่นเอง) ขำกันจนปวดกรามเลยทีเดียว จากนั้นก็เดินกลับที่พัก ทุกคนตื่นหมดแล้ว เย้ๆ จากนั้นก็กินข้าวเทียง เก็บเป้ เก็บที่พักเตรียมกลับ ก่อนกลับก็ทำการขอขมา โดยยืนล้อมกองไฟและพนมมือหลับตา พี่เก่งก็พาท่องคำขอขมา จากนั้นพี่เขาก็สาดน้ำเข้ากอง_mg_0875ไป ขี้เถ้ามันก็ฟุ้งเลยสิคะ เข้าจมูกปรายเต็มๆ แสบจมูก เก็บของเสร็จจัดกระเป๋า ปูเป้ ก็โดนแกล้งโดยพี่นิมเรอ ใส่หน้ามัน และไปถ่ายรูปก่อนกลับ จากนั้นพี่โต๋ก็นำทางกลับ ทางกลับมันคนละทางกับที่มา แต่เดินแป๊ปเดียวถึงลานหิน ทุกคนก็โวยว่า ทำไมตอนมาไม่พามาทางนี้แต่แรก จากนั้นก็เดินกลับทางเดิม ก็จะมีพี่โต๋ ปราย พี่นิม เป้ ตลอดทางจะได้ยินเสียงเป้พูดว่า : “โอ๊ย…พี่นิม พี่นิมเรอใส่เป้” (รู้สึกดีที่ปรายไม่โดน) เดินกลับไวมากเพราะลงเขาไม่เหนื่อยเท่าขาขึ้น แต่ตลอดทางที่ลง ปรายกับพี่โต๋หน้าเหนียวมากเพราะโดนใยแมงมุมเต็มหน้าเลย เดินคุยกันตลอดทาง จนถึงจุดพัก พี่นิมบอก : “แค่นี่ชิวๆ เดียวเจอ มอนรกแตก ที่เราเดินลงตอนขามาเหอะ” เดินไปจนถึง มอนรกแตก มองขึ้นไป ทำไมขามาเราไม่เห็น ใช่สิขามาเราเดินลง เดิน_mg_0981ลงแล้วก็ต้องเดินขึ้น เดินมาถึงครึ่งทาง มอนรกแตก ปรายก็หยุดพักจากนั้นปรายก็เดินแบบไม่พักเพราะเหมือนยิ่งพักยิ่งเหนื่อยเลยเดินนำทุกคนมา คือเดินแบบเหมือนไม่มีใครเดินตามมาเลย ถึงที่จอดรถคนแรก คนที่สองคือ พี่โต๋ พี่โต๋บอก : “เก่งมากเป็นไงบ้าง” ปรายก็บอก : “งงตัวเองเลยว่าเดินมาได้ไง” จากนั้นล้างหน้าแล้วก็นอนโดยที่ไม่สนเลยว่าที่นอนลงไปนั้นมันพื้นอะไรรู้แค่ว่าเหนื่อยมากๆ จากนั้นก็เอาของส่วนกลางออกมารวมเตรียมตัวกลับบ้าน ปรายมองไปที่แขนตัวเอง “เอ้ … ตัวอะไรเกาะแขนหว่า” เดินไปหาพี่หวานแล้วถามว่าพี่หวานนี้ตัวอะไรเหรอ? พี่หวานบอกว่า : “เอ่อ…เห็บ” (เจอเห็บถือว่าได้เข้าป่าแบบครบองค์ประกอบแล้วใช่ไหม) เอ่อ … เห็บเหรอพี่หวาน –แล้วพี่แกก็เอาออกให้ จากนั้นก็ลาพี่ๆ จากปราจีนและก็ขึ้นรถกลับบ้าน

 

 

_mg_0008ความรู้สึก
ตลอดเวลาที่เดินออกจากป่า ปรายมีความรู้สึกไม่ดีตลอด เพราะมันเป็นความรู้สึกที่ต้องจากกัน ปรายไม่ชอบเลยไปค่ายไหนถึงเวลากลับปรายนี่ร้องตลอดเลย แต่เดินป่าครั้งนี้ไม่ร้องเพราะพี่ๆ กลุ่มนี้ เราเจอกันบ่อย ปรายเป็นคน Sensitive เรื่องพวกนี้มาก แต่ตลอดเวลาปรายมีความสุขมาก ถึงจะเป็นเวลาแค่ ๓ วัน แต่มันทั้งสนุกทั้งมีความสุข พี่ๆ ทุกคนน่ารักมาก
สุดท้ายนี้  ปรายขอขอบคุณพี่ๆ ทุกคนที่ดูแลน้องทุกคนเป็นอย่างดี ถ้ามีอีกปรายจะมาอีกนะ ถ้าไม่ติดอะไร ที่ปรายพิมพ์มามันอาจจะมีแต่น้ำๆ เนื้อไม่ค่อยมี แต่ปรายอยากบอกว่าปรายมีความสุขมาก ปรายไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ทำปรายชอบหรือป่าว แต่ปรายรู้แค่ว่า ปรายทำมันแล้ว ปรายมีความสุขมาก ขอบคุณนะคะ

ปราย .. ป.ช.

ปิดการแสดงความเห็น