รอยยิ้ม ที่มี สุข บนเส้นทางของความลำบาก

_MG_0007การเดินป่าแต่ละครั้งต้องมีเรื่องเล่า และครั้งนี้เป็นทริปพิเศษสุดสำหรับเราจากการห่างหายไปนาน เกือบ ๒ ปี ที่ไม่ได้มาสัมผัสกับเส้นทางที่เคยเดิน แล้วได้ไปพักค้างแรมอยู่ ณ จุดนั้น มันมีเพียงอยู่ในความทรงจำเมื่อครั้งเก่า ว่าเส้นทางที่เราเคยไปนั้นจะมี ลำธารที่กว้างอยู่พอสมควร น้ำใส ไหลผ่าน เย็นสบาย ใช้กินใช้อาบ ล้างกายได้ทุกเวลา มีหน้าผานั่งมองดูนกเงือกบินกลับรัง ฮาๆๆ มันเป็นเพียงความทรงจำที่กระตุ้นเตือนให้กายและใจ พร้อมที่จะแบกเป้แล้วย่างเท้าเข้าไปสัมผัสอีกครั้งในป่าดงพนาไพร เส้นทางนี้… มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้น

 

 

_MG_0025_MG_0083และที่สำคัญสุด ในทริปครั้งนี้ เราได้มีเพื่อนคนนึง มาจากต่างถิ่น เพิ่งได้ทำความรู้จักกันไม่ถึง ๑ ชั่วโมง จากการที่ได้ไปทำกิจกรรมต่างจังหวัด ในงานอุตรดิตถ์ติดยิ้ม ซึ่งเราเห็นว่าเขาสนใจกิจกรรมลักษณะแบบนี้ก็เลยเล่าให้ฟังว่า เราจะไปเดินป่าเส้นทางนี้ บรรยาย ความสวยงามให้ฟังโดยไม่ได้พูดถึงความลำบากให้เขาฟังเลย ว่าก่อนที่จะไปเจอความสวยงามนั้นเราต้องเดินเหนื่อยขนาดไหน (ลืม..มัวแต่มโนความรู้สึกของตัวเอง) แล้วเขาก็ตอบ ตกลงเราอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดเหมือนกันว่า ในเรื่องของระยะทางการเดินทางรวมถึงจะไปเจอใครยังไง รู้แค่ว่าเขาชอบ เขาอยากมาเดินด้วยจริงๆ สุดท้ายก็ได้เพื่อนต่างถิ่นมาร่วมทาง อิอิ หลอกมาสำเร็จ เอ้ย! ชวนมาสำเร็จ  **เรียก เขา ว่า มิตรภาพ ต่างถิ่น น้องนุช ค่ะ
_MG_0030ณ จุดนัดพบวัดมกุฏคีรีวัน สมาชิกที่พร้อมเดินไปด้วยกันจำนวน ๑๘ ชีวิต เสบียงพร้อมทุกอย่างพร้อมเป้ขึ้นหลังแล้วเดินไปด้วยกัน เราก็เดินไปกับน้องนุช คิดแค่ว่าต้องดูแลเขาให้ดี เพราะน้องเขามากับกลุ่มเราครั้งแรก รู้จักแค่เรา ต้องดูแลเขาเป็นพิเศษหน่อย อิอิ เดินไปเรื่อยๆ มันก็เหนื่อยนะ ยิ่งตอนเดินขึ้นเนินชันๆ น่ะ นี่ยอมน้องเขาเลย เพราะน้องเขาเดินอย่างสนุกสนาน สบายๆ ชิวๆ แต่ พี่นี่ซิ!! ที่เป็นคนชวนมาเอง คิดว่าจะต้องดูแลเธอ แต่เธอต้องมาดูแลตัวฉัน ฮ่าๆๆ (อยากจะถามว่า น้องนุชเหนื่อยบ้างไหมคะ? เดินกับพี่ ชวนคุยนู่นนี่นั่น.. แล้วต้องดูแลพี่อีก ยาดม น้ำ พร้อมนะคะ หนูมีค่ะ คือแบบพระเจ้า!! เธอพร้อมมว๊ากกกก) คิดทีไรนึกขำตัวเองมากกว่า สุดท้ายน้องเขาก็ดูแลเราจนถึงที่พักแรม ขอบคุณนะจ๊ะ
_MG_0044แต่ในเรื่องของการเดินป่าแต่ละครั้งร่างกายจะไม่ค่อยพร้อม แต่ใจมันพร้อมตลอดเพราะ มันมีสิ่งที่เราจะไปหามันอยู่ข้างหน้า ถึงขามันจะไม่ไป ก้าวไม่ออก ก็ต้องพยายามให้มันถึงจุดหมาย  ตอนที่เหนื่อยระหว่างทางก็แอบมโนว่า เมื่อถึงที่พักนะ ฉันจะเล่นน้ำให้สะใจไปเลย จะแช่น้ำ สระผม ล้างกายให้สะอาด แอบ..เฉยๆ และแล้วชีวิตมันก็เหมือนฝันไป ฝันแบบตรงกันข้ามเลยทีเดียวเชียว ต้องนั่งขาพับไปพร้อมกับเป้หนักๆ แล้วถอนหายใจ มองไปรอบๆ ไหนนะ น้ำไหล เย็นๆ จะขอล้างหน้าล้างแขนให้ชื่นใจหน่อย ฮึ ฮึ **ฝันมันสลายลงไปในพริบตา** เพราะมันมีเพียงแอ่งน้ำน้อย แค่พอไว้ใช้สำหรับต้ม ดื่ม หุ้งข้าว แต่ไม่สามารถลงไปอาบหรือเล่นได้ เศร้านิดแต่ไม่เป็นไร เพราะยังมีอีกอย่างที่เราต้องได้พบแน่ๆ ถ้าได้มาที่นี่ นั่งหน้าผาชมนกเงือกกลับรังยามเย็นตอนพระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้า เมื่อได้ไปนั่งดูก็ไม่ผิดหวัง รู้สึกดี ที่ได้เข้าไปอยู่ทามกลางธรรมชาติอีกครั้ง สูดอากาศได้เต็มปอด ฟังเสียงธรรมชาติโดยที่ไม่รู้สึกเบื่อ
๒ คืน ๓ วัน ที่อยู่ที่นั่น ถึงจะไม่ได้อาบน้ำ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะคนอื่นก็ไม่ได้อาบเหมือนกัน!! ในเป้ เตรียม ผ้าถุง เสื้อผ้าไปเล่นน้ำ ยาสระผมสบู่ พร้อม แต่ก็ไม่ได้ใช้ อิอิ (แบกไปแล้วก็แบกกลับ) อยู่ที่นั่นแต่ละวันก็จะมีบางคนบ่นว่า กิจกรรมของเรามันหายไป เวลามันเหลือเยอะจัง  ไรประมาณนี้ จริงๆ _MG_0096คือ ถ้าเวลานี้ ตอนนี้ เราจะไปเล่นน้ำกันแล้ว เล่นเสร็จเหนื่อยก็ขึ้นมากิน นั่งพัก หรือแบบเล่นน้ำกันจนขวดสบู่ ยาสระผม ไหลไปตามน้ำบ้างไรบ้าง แต่ครั้งนี้ นอนแล้วก็…ตามวิถี เรารู้กัน!
ในช่วงของเวลากลางคืน ก็มีการจัดเวรยามกันเหมือนทุกครั้ง มีเสียงดนตรีบรรเลงเพลงตามความรู้สึกของคนร้องคนฟังสบายๆ รอบกองไฟ ที่ให้ความอบอุ่น แต่ทริปนี้ทำให้เราคิดถึง ใครบ้างคน ก็ คือ ลุงแขก หนุ่มผมยาว หน้าโหด แต่ใจดี ซึ่งทุกครั้งในแต่ละทริปการเดินป่า ลุงแขกจะต้องเดินไปด้วยกันและพอตกดึกจะต้องบรรเลงเพลงให้พี่ๆ น้องๆ ได้ฟังกัน ที่มีทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และน้ำตา ปะปนกันไป  ซึ่งบรรยากาศเก่าๆ มันอาจจะหายไปบ้างในความรู้สึก แต่มันก็ยังคงรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ที่มีสุข ทั้งๆ ที่อยู่ในความลำบาก
มันยังไม่จบซิคะ..ท้ายสุดต้องขอบคุณ บุคคลสำคัญที่คอยดูแลกันและกันตลอด_MG_0363_MG_0127อ.นพ ที่เคารพรัก ค่ะ ไม่ว่าจะไปเดินป่าหรือทำกิจกรรมใดๆ จะมีคำสอนให้นกหวีด เสมอๆ แล้วยิ่งมีเพื่อนๆ น้องๆ มาใหม่ๆ มาทีไร อ.นพ ก็จะเล่าเรื่อง หินท่านประธาน ก้อนนั้น…ให้ฟังตลอด นกหวีดก็ได้แต่ยิ้ม ไม่รู้จะเอ่ยคำใด เพราะมันสะท้อนถึงตัวเรา ณ ตอนนั้นและสอนเราได้มาจนถึงปัจจุบันจริงๆ (อยากจะไปนั่งพักหินก้อนนั้น อีกสักครั้ง แต่จะไม่ร้องไห้แล้วนะคะ)
พี่อุ๊ ต้องขอบคุณพี่เขาจริง ๆ นะ มุก ห้าบาทสิบบาท เท่ากับ สิบห้าบาท ต้องยกให้พี่เขาค่ะ ทำให้มีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะได้ตลอดเวลา ถึงจะสตันท์ไปนานบ้างก็เถอะ แต่นกหวีด ชอบ กระรอกอ่ะ ปิดสมุด เร็ว!! <อยากจะบอกว่าไปเล่นตรงหน้าผ้าซักร้อยรอบเลยคร้าพี่>  แฮร่ ๆ ล้อเล่นนะคะ
พี่เก่ง , พี่นิม , เจ้เปรี้ยว , น้องติ๋ว ถ้าขาดพวกเขานี่ ในเรื่องของอาหาร การกิน อดนะจร้า (เรื่องกินขอให้บอก) อร่อยเฟ่อร์ ต้องลองชิมเอง  เพราะจะมีคนทำ ที่ตัวเล็กเล็ก น่ารัก น่าร๊ากกกก เป็นคนควบคุมคะ (หัวหน้าพรรค…)
แต่ในทริปนี้ พี่อุ๊ได้เปิดโอกาสให้นกหวีด ได้แสดงฝีมือโชว์การทำยำมะม่วง ให้ทุกคนได้ลองทานกันดูนะคะ ปรากฏว่า นกหวีดสามารถทำออกมาได้รสชาติกลมกล่อมมาก จากมะม่วงมัน สามารถทำให้เปรี้ยวได้  ก็เข้าใว่า ยำ มันต้องเปรี้ยวนำ อ่ะค่ะ ขอบคุณทุกคำชมค่ะ อิอิ
แล้วรวมถึงทีมงาน พี่ตาหวานหวาน ทำในหลายๆ หน้าที่ เพื่ออำนวยความสะดวกให้กับน้องๆ เลยเป็นที่รักของน้องๆ โดนแกล้งตลอดเลยแฮะ!! แต่นกหวีดไม่เคยแกล้งหรือทำร้ายพี่สาวคนสวยคนนี้เลยนร้า
ขอบคุณมิตรภาพ ทั้งเก่าและใหม่ ขอบคุณรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ขอบคุณคำถามที่ห่วงใยและกำลังใจดีๆ จากป่าเขา ขอบคุณธรรมชาติที่ให้ ไออุ่น และไอรัก จากความรู้สึก…จบทริปนี้ ซักแห้ง หอมหอม
โดย … นกหวีด
ณ ผาด่านช้าง ๒๐-๒๒ ก.พ. ๕๙

ปิดการแสดงความเห็น