ยังไงดี สมอปูน

สมอปูน 58 - (151)ยังไงดี ขอพักตรงนี้ก่อนดีกว่า“เอนหลังลงบนก้อนหินเงยมองฟ้า อื้ม!! ดาวก็มีให้เห็นเหมือนกันนี่”
เหนื่อยมากเหนื่อยจริงๆ กี่โมงแล้วก็ไม่รู้ เดินจนเท้าชาไปแล้ว ตอนนี้ขอพักหน่อยเถอะ อยู่คนเดียวซะด้วยสิ คอยส่องไฟฉายไปที่ต้นไม้บอกทาง กลุ่มข้างหลังแล้วกันหวังว่าเขาคงไม่ตัดไปทางอื่นนะ เพราะกลุ่มข้างหน้าที่มากับเราเขาไปต่อกันหมดแล้ว พี่แขก ก็บอกให้เรามาคอยส่องไฟให้ข้างหลังรอตรงนี้แหละ ถ้าจำไม่ผิดอีกนิดก็ถึงแล้ว ที่พักคลองฟันปลา เฮ้อ!! หมดสภาพ.

 

 

 

 

 


สมอปูน 58 - (4)ก่อนหน้านี้ ไม่แม่นเวลาพวกเราทุกคนเริ่มออกเดินทางเข้าป่า เพื่อไปยังสมอปูน ครั้งนี้ก่อนมาเดินมีโอกาสซ้อมร่างกาย ปั่นจักรยานอยู่หลายวัน แต่ว่าไม่ช่วยอะไรเลย เหงื่อออกเยอะมาก แค่เริ่มเดินไม่ทันถึงร้อยเมตรด้วยซ้ำ รู้สึกหอบเล็กน้อย หันไปเห็น พี่สอง เดินมาด้วยกัน แกก็แลดูเหนื่อยไม่แพ้กัน ก็ก่อนเข้าป่าแกเล่นดื่มจนตีสองเลย แบซอและ อ.เก่ง (พี่เก่งช่างกุญแจในตำนาน) พยายามบอกให้พี่สองเดินต่อเนื่องอย่าพักนาน เพราะกลัวว่าจะเครื่องดับเพลียหนักกว่าเดิม
ก็เดิน ต๊อกๆๆ กันไป ใจก็นึกถึงแต่“คลองต้มกาแฟ” หลังจากเดินๆ พักๆ ก็ไปถึงสักที ขอกาแฟสักแก้ววววววสมอปูน 58 - (5)สมอปูน 58 - (8)จุดคลองต้มกาแฟ เป็นจุดพักที่ทุกคนได้เจอกัน ทีมจากปากช่อง ทีมของเสือแสน ทีมใบไม้ และพี่หวาน ที่ออกเดินมาก่อน เราได้พักหาอะไรกินกัน พูดคุยกันเล็กน้อย ก่อนเริ่มเดินทางต่อ พวกเราผ่านแต่ละจุดไปได้เร็วกว่าครั้งก่อนๆ ถือว่าทำเวลาดีมาก ตอนนี้ก็เริ่มชินแล้วไม่เหนื่อยมากเหมือนตอนเริ่มเดิน เข้าป่าช่วงแรกไม่นานนักเราก็ถึงสันเขา ….
โว้วว ยังไม่มืด แวะชมวิวกันหน่อย ก่อนเดินต่อ เพราะพี่อุ๊ ต้องการดันให้ถึงจุดหมายภายในวันนี้ เท่าที่ดูเวลาและกำลังที่เหลือ ผมคิดว่าน่าจะไหว ไม่หนักนัก เราก็ยังเดินไปพักไปและแวะกินอาหารกันที่หน้าผา เพื่อเติมแรงกาย.
มืดแล้วเดินมาไกลแล้ว ทำไมความรู้สึก “เมื่อตอนเย็น ตอนที่อยู่สันเขามันหายไป” เหนื่อยหนักเมื่อยขา เท้าปวดแปลกๆ เข่าซ้ายออกอาการเจ็บอีกครั้ง พลังกายที่ลดลง มันลดพลังใจจริงๆ .. ส่วน พี่พลอย พี่ตาล พี่เอ๋ย ใบไม้ ก็แลดูไม่สดชื่นแล้วเหมือนกัน น้องช่าย กานต์ ข้าวตัง ก็แลเหนื่อยๆ ส่วนสาวเปรี้ยวและป้ามอร์ ดูยังไหว ไม่รู้คิดไปเองไหม แต่เราก็ต้องให้กำลังใจกันและกัน อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้ว สู้ๆ บอกทุกๆ คนที่อยู่ใกล้ๆ และตัวเราเองเดินแบบเจ็บๆ ผ่าน“สระอโนดาต” ก็แล้ว ผ่าน“ซับกระถิน” ก็แล้ว ผ่าน“ห้วยรอซอ” ก็แล้ว จากสมอปูน 58 - (17)ปวดเท้า ตอนนี้รู้สึกเหมือนมันชาไปแล้ว แสบๆ เหมือนมันจะพองด้วย กรรมของเวร การเดินเริ่มแย่
เมื่อเท้าชา มันก็จ้องจะล้มตลอด แต่น้องๆ และคนอื่นๆ ยังไหวเราก็ต้องไหวสิ จนมาเจอพี่แขก ที่รออยู่ข้างหน้า
พี่แขกพูดมาว่า“ไอ้โต๋เอ็งไปคอยส่องไฟตรงทางแยกข้างหน้ากับพี่แหลมรอคนอื่นๆไป จะถึงแล้ว เอ็งกลัวไหม?”
ผมตอบไปว่า“ไม่ครับ” แล้วก็เดินตามพี่แหลมไปแบบเปื่อยๆ แล้วก็ตามไม่ทัน (ฮาๆ) เลยต้องหยุดรอชุดหลัง
สมอปูน 58 - (36)แล้วชุดพี่หวานก็เดินมา แล้วผ่านไป ผมยังไม่พร้อมเดินต่อเลยเอนหลังรอบนก้อนหิน แล้วคอยส่องไฟ นั่นแหละ อ.เก่งเดินมา…. “โต๋ไปต่อ อีกนิดเดียว” เราก็เดินด้วย ศรัทธาที่มีต่อ อ.เก่ง รออะไรอยู่ เดินสิครับ…  และแล้วก็ถึงที่พัก…………..ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่ –หลับ
สมอปูน 58 - (21)เช้าแล้ว ปวดเท้าจัง ทำไมมันเป็นหนักกว่าครั้งก่อน หรือว่าเราสบายๆ อยู่บ้านนานไป ทำไงได้ก็ไม่มีเวลาเหมือนแต่ก่อนงานที่บ้านก็เยอะ ช่างมัน วันนี้เรามาบ้านอีกหลัง บ้านที่อบอุ่นด้วยธรรมชาติและมิตรภาพ  ถึงจะปวดเท้า แต่ก็ต้องขอไปเยี่ยม ต้นไม้ ดอกไม้ ก้อนหินและน้ำตก สักหน่อย ขอบ่นหน่อย คือแบบเท้าที่มันปวดมันทำให้ยืนยากมาก ล้มหลังกระแทกหินไปที ดีไม่เป็นอะไร คิดว่าจะปากเบี้ยวซะแล้ว แวะนั่งดูน้ำตรงจุดที่เราจะอาบน้ำเล่นกีต้าร์กัน นึกถึงปีที่แล้ว นั่งคุยกับ อาจารย์นพ อ.เก่ง แกะเห็บกัน คิดถึงตอนนั้น… ถ้าอาจารย์นพมาก็คงจะนั่งยิ้มอยู่ตรงนี้แหละ ฮาๆ เรื่องของเรื่องคือไม่มียาใส่แผลเห็บเลยสมอปูน 58 - (31)ตกกลางคืน เราก็ มีสุราและดนตรีขับกล่อมให้ทุกคนหลับสบาย –หรือเปล่านะ ต้องบอกว่า“ฮาเหมือนเดิม” ตอนนี้ เปรี้ยวก็ยังโดนด่าเหมือนเดิม“โถ ปลวกน้อยผู้บินได้”(อะไรเค้าเป็นนางฟ้า ดูไม่ออกเหรอ คนสวย) คำพูดที่ได้ยินทุกๆ วัน คนอื่นๆ ก็หลับกันไป ส่วนพี่แหลมไม่รู้ไปพลาดล้มยังไง นิ้วหลุด น่ากลัวจริงๆ ต้องดามนิ้วไว้ อ.เดช ก็เจ็บเพราะมีดบาด หลายคนได้แผลกันไป
สมอปูน 58 - (152)แต่ที่สำคัญเรามาที่นี่ เราก็มาชื่นชมความสวยงาม ถึงวันต่อมาเราจะย้ายกลับมาพักที่อโนดาต เราก็ยังได้ ชมทุ่งดอกไม้ นั่งดูพระอาทิตย์ตก บนลานหิน ผ่อนคลายจริงๆ มันมีความสุขไม่น้อยเลย ลมเย็นๆ ที่พัดผ่านมา ดอกไม้โยกเยกเต้นตามลม มันลืมความเหนื่อยความปวดล้าที่มีอยู่จนหมด เราจะมีความสุขอยู่ตรงนี้ได้นานแค่ไหนกัน อดคิดไม่ได้ว่า “เวลาที่เปลี่ยน จะพาอะไรมาหรือพรากอะไรไป” แต่อย่างน้อยวันนี้เราก็ยังได้กลับมาในที่ที่เรา เคยสัญญากับตัวเองไว้ว่าจะกลับมาอีก
ยังจำครั้งแรกที่มาได้แม่นยำ แล้วประทับใจจนต้อง “เอ่ย สัญญาออกมา กับป่าเขา ณ ที่นี้ไว้ ปีนี้มาต่อสัญญาแล้วนะ”  พรุ่งนี้ก็ถึงเวลาต้องกลับสู่เมืองแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไร ความสุขที่ได้จากการเดินทางจากมิตรภาพที่ได้พบ จากธรรมชาติ มันจะไม่ลดลงไป ถึงแม้ออกจากป่าและเราก็ต้องแยกย้ายกันไป แต่เราก็ยังจะได้พบกันในเส้นทางของธรรมชาติ
สมอปูน 58 - (82)ณ ที่แห่งนี้ นั้นมีความรักอยู่  เรามาแบ่งปันความสุขกัน เอ้อ เกือบจบ ขอพูดถึง ที่ที่หนึ่งสักนิด “ห้วยรอซอ”ความเป็นมาก็ไม่มีอะไรมาก แบซอเลย
“แบหายไปไหน แบเรานัดกันไว้ไม่ใช่เหรอ ทำไมแบพาทีมแสนหายไป แบจะรู้ไหมทุกคนมารอแบที่ น้ำตก….”
ฮาๆๆ พี่แขกสั่งทำโทษแบซอนะครับ พลาดซะแล้วเจ้าสำนักก็ช่วยไม่ได้ นายทุนชุมพลก็ไม่เอาด้วยนะครับ
จบแค่นี้ดีกว่า จบแล้วครับ .
ปล.เฮียอั๋น เฮียรู้ไหมหลายคนคิดถึงความจัญไรของพี่มากๆ
ปล. ดีใจที่ได้ร่วมเดินทางกับพี่เก่งใบไม้พี่พลอยพี่ตาลพี่เอ๋ยและเบิร์ด และทุกๆคนครับ
ปล. หวังว่าเราจะพบกันใหม่นะครับทุกๆ คน
:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: หมาป่าพเนจร :::::::::::::::

ปิดการแสดงความเห็น