ครั้งที่ ๕ ณ สมอปูน

DSCF0097หนึ่ง สอง สาม สี่ ……….. ครั้งที่ ๕ ณ สมอปูน เป็นอีกครั้งที่กลับมาเยือน ตั้งแต่ครั้งแรกมาจนครั้งนี้ สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน คงจะเป็นความสุข และภาพประทับใจ ที่เกิดขึ้นตลอดการเดินทาง
ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยหรือหนักเท่าไหร่
DSCF0111การเดินทางที่เริ่มอีกครั้ง ณ ตลาดสดแยกนเรศวร ขณะที่พวกเราชุดทีมสมอปูนจากฝั่งปราจีนกำลังเลือกซื้ออาหารสำหรับการเดินป่า ในขณะที่หลายคนกำลังเลือกซื้อของอย่างสบายใจ ไอ้ผมก็นึกขึ้นได้ “เฮ้ยยยย!! พี่มอร์รอเราอยู่นี่”…. เลยปล่อยให้ ใหม่ ติ๋ว ติ๊ก ก็อต ลูกหมี ซื้อของต่อไป พร้อมกับรีบเดินไป รับพี่มอร์ ที่สี่แยก ฝั่ง เซเว่น ……..ทันทีที่เห็นพี่มอร์ แลดูพี่มอร์จะมีของเยอะแยะ และหนึ่งในสิ่งของที่หิ้วมามากมายเต็มไม้เต็มมือ คือ “หอยทอด” ที่พี่มอร์ ภาคภูมินำเสนอว่าสั่งแบบกรอบๆ มา ย้ำว่ากรอบๆๆๆ แต่ก็ด้วยเวลาที่พี่มอร์รอ น้องๆ อย่างพวกเราแสนนาน ช่วงเวลาได้ สร้าง วลีเด็ด!!! มันสำคัญตรงที่ว่าหลังจากพี่มอร์เจอหน้า น้องๆ ในขณะที่กำลังเลือกซื้อเนื้อไก่อยู่ พี่มอร์ก็เอ่ยปากออกมาด้วยความอัดอั้น“ทามมมมมไม…พวกนี้ ซื้อของกันช้าจัง……..พี่รอจนหอยพี่เหี่ยวหมดแล้ว…….  หอยพี่เหี่ยวหมดแล้ว” ที่ว่าน่ะหอยทอดนะ หอยทอดจริงๆ โถ่วววววว ฮาๆๆ แต่พี่มอร์ไม่บอกว่าหอยทอดน่ะสิ เล่นซะแม่ค้าหันมองเลย………
IMG_8318หลังจากค่ำคืนที่ทุกคน รอยคอ …… เช้าของการเดินทาง วันแรก….ตามเคยพวกเรามาวัดความดันกัน ที่ด่านเนินหอม ……. ชุดเดินป่าสมอปูน ฝั่งปราจีน มี โต๋(ผม) พี่หวาน อ.ชุมพล ติ๋ว ติ๊ก ใหม่ ลูกหมี ก็อต พี่มอร์ เมื่อพร้อม พวกเราก็เดินทางไปยังจุดเริ่มต้น โดยมีรถตู้ไปส่งที่ปากทางเข้า เมื่อไปถึงเราก็ได้เจอกับทุกๆ คน พวกเราเอาเป้ขึ้นหลังพร้อมเริ่มเดินทาง สิ่งที่สัมผัสได้เลย ในช่วงแรกคือ ผลของการไม่ยอมออกกำลังกาย รู้สึกเหนื่อยมาก เหงื่อนี่ไหลเต็มไปหมด บรรยากาศในวันนั้น ก็ครึ้มๆ ได้แต่ ภาวนา ว่าอย่าเพิ่งตกเลยนะ ฝน เดินไปเรื่อยๆ พยายามทำ ให้เกิดความชินกับการเดินแบกของ แอบบ่นในใจ“ช่วยไม่ได้ ไม่ยอมฟิตร่างกายมาเอง” ก็ หยุดพักเรื่อยๆ ตลอดทาง ในขณะที่ไอ้เราบ่นว่าเหนื่อย ก็หันไปเห็นว่า มีลุงคนนึง………
และลุงคนนั้น คือโกเซ็ง พ่อของพี่ อั๋น ที่มา เดินไปสมอปูนกับเราด้วย จังหวะที่ทั้งผมและพ่อกำลังพัก………เสียงมาจากข้างหน้าIMG_8333

พี่อั๋น : …….. พ่อ .. พ่อ .. เร็ว สิ หยุดพักเหรอ !!
พ่อ : รีบตอบกลับ ป่าววว แล้วรีบเดินต่อ
พี่อั๋น : รีบไม่ใช่เหรอ ……พ่อเร็ว !!
พ่อ : ไม่ได้ หยุดสักหน่อย แค่นี้ อ่อนๆ ฮาๆๆ และก็เป็นแบบนี้ตลอดทาง ………………

DSC_0023เมื่อถึงจุดพักคลองต้มกาแฟ เราก็พักกันตามปกติ เหมือนทุกๆ ครั้ง แต่เราได้เจอทีมอื่นที่เดินทางขึ้นสมอปูนเหมือนกับเรา เดินตามมาติดๆ และแวะพักเหมือนกัน ก็ได้ทักทายกันเล็กน้อยถามจุดหมายปลายทางกัน หลังจากนั้นพวกเราก็ กรอกน้ำเตรียมตัวแล้วเดินทางต่อ ออกจากจุดพัก มาก่อนอีกทีมที่เขาเพิ่งมากัน เพื่อไม่ให้เสียเวลา เราเดินทางกันไปเรื่อยๆ เพื่อที่จะรักษาเวลาไม่ให้ถึงจุดหมายช้าเกินไปจนมาถึง น้ำตกกฤษดา เราก็ส่งกระเป๋ากัน เพื่อไม่ให้มีการเสี่ยงอันตรายจากการเดินบนหินน้ำตกลื่นๆ โดนที่แบกเป้หนักๆ ไว้ แล้วก็มีเสียงจากข้างล่างคนที่กำลังตามมา ตะโกนว่ามีคนเป็นตะคริว และคนที่เป็นก็คือ พี่สอง เห็นว่าพี่แก เล็บขบอยู่แถมแบกของหนักด้วย เลยเป็น ส่วนอีกทีมที่ขึ้นสมอปูนเหมือนเรา ก็มาเจอกันอีกครั้ง พวกเราก็ปล่อยให้เขาไปก่อนเรา
DSC_0054เอ้อ… ปีนี้ มี 2 ทีมที่ขึ้น พร้อมๆ เรา ขึ้นสมอปูนแล้วเดินยาวไปออก อีกฝั่ง ทางคลองเพกา ถ้านับทีมรักษ์เขาใหญ่ด้วยเป็นสามทีมมาต่อที่ทางเรา เมื่อพี่สองอาการดีขึ้นพวกเราก็เดินกันต่อ จนเกือบๆ ถึง ทางขึ้นสันเขา ผมก็มีอาการตะคริวหน่อยๆ ก็หยุดพัก ในตอนนั้นมีผมก็อตพี่แขก หยุดอยู่ด้วยกัน พี่แขกบอกให้ก็อตช่วยดันเท้าผม ก็อต ก็มาทำท่าดัน ทำท่าเฉยๆ “รู้สึกได้ว่า ก็อตมันไม่มีแรง ฮาๆๆ” แต่ก็รอดมาได้ ก่อนถึงช่องลมที่สันเขาด้วยความเหนื่อยผมนั่งลงพักกับก็อต และตามมาด้วยพี่แขก และมี เดอะทิ้ว มาช่วยเอาเป้ขึ้นไปรอให้ เมื่อถึงสันเขา พวกเราชุดหลังก็นั่งพักที่จุดชมวิวมองเมืองปราจีน ส่วนชุดแรกที่พี่หวานพาไปน่าจะ ถึงจุดหน้าผารอ อยู่แล้ว เมื่อหายเหนื่อย ทุกคนเติมน้ำมันแล้ว ก็เดินทางต่อ เพื่อไปรวมตัวกันพักและกินข้าวกันและเตรียมเดินทางต่อไปให้ถึงที่พัก ระหว่างทางไปที่พักเราก็ได้เจอกับ ทีมที่แซงเราที่ขึ้นมาเขาแวะพักกันอยู่ก็ทักทายกันอีกเล็กน้อย คงไม่ทักมากเหนื่อย ฮ่าๆ
DSC_0107พวกเรา รีบเดินต่อ ไปถึงที่พัก สระอโนดาต ที่เคยพักกัน แต่ว่ามีทีมแรกที่ขึ้นมาเขาพักกันอยู่แล้ว(ทีมที่ขึ้นก่อนเป็นทีมแรก) พวกเราเลยขยับกะจะแบ่งที่พักกันแต่พี่แขกตัดสินใจให้เดินดันไปต่อ ให้ไปพักอีกที่ ทุกคนก็เดินต่อไม่แน่ใจว่าตอนนั้นกี่ทุ่มแต่ก็เริ่มง่วงแล้ว จนถึงที่พักที่มีชื่อว่า“ซับกระถิน” ทุกคนเริ่มทำหน้าที่ ตั้งแค้มป์ เคลียร์พื้นที่ก่อไฟ จัดการภารกิจต่างๆ ทั้งส่วนตัวส่วนรวม และกินข้าวกัน.………….. พักผ่อนเถอะง่วง…….ไปหลับ

DSC_0127วิ้งๆ วิ้งๆ ลืมตาเห็นแสงอาทิตย์ มองไป บางคนตื่นแล้วกำลัง ทำอะไรสักอย่างกันอยู่ตรงกองไฟ ขณะที่ผมนอนอยู่ใน เปล และไอ้วิ้งๆ คือ ยุง ยุงที่โหดเหี้ยม กัดแขนกัดหน้า ผมอย่าง ไม่ปรานี  ขนาดที่ฉีด ตะไคร้หอมใส่แขนมันยังมาเกาะ ตรงที่ฉีดไปแล้วกัด ..โห ยอมใจพี่เลย ยุง และแล้ว เราก็ลา จุดพัก ซับยุง……(แ-ป่-ว-ว..) เดินไปยัง จุดพักใหม่ คลองฟันปลา ระหว่างทางที่เดินไปก็เป็นทุ่งหญ้า สลับป่ารุ่น ป่าใหม่ และเมื่อถึงที่พัก
สภาพแวดล้อมที่พักจุดใหม่ ก็เป็นพื้นหินกว้างๆ แต่ไม่มากนัก พอที่จะพักได้ หลังจากที่จัดการพื้นที่เรียบร้อย ผมได้เดินไป ยังน้ำตก ที่อยู่ติดๆ กับที่พักเรา“น้ำตกคลองฟันปลา” สัมผัสน้ำ เย็นใช้ได้ มีลมพัดแผ่วๆ บรรยากาศดีจริงๆ มันให้อารมณ์ที่น่าพักผ่อนจริงๆ  นั่งเสพธรรมชาติ รู้สึกดี ได้มีมุม สงบๆ เงียบ อย่างที่ผมชอบหลังจากนั้นก็กลับไปที่พักไปดูช่วยหยิบจับอะไรนิดๆ หน่อยๆ พอค่ำ กินข้าวอาบน้ำกันเสร็จ ก็นั่ง สนทนากัน กับพวกพี่ๆ สักพัก และต่อด้วยข้าวต้ม แล้วก็ นอนดูดาว จน ดาวดูเรา คืนนั้น เห็นดาวตก สามรอบ DSC_0219DSCF0227ตื่นเช้ามา ….คิดในใจ นี่แหละ วันนี้เป็นวันของเรา อยากจะไปถ่ายรูปเล่นน้ำ เดินชมต้นไม้ ท้องฟ้า ก็ต้องทำในวันนี้แหละและที่พลาดไม่ได้ คือ เดินสำรวจ ไปตามทางน้ำ ก็เรามาถึงทั้งทีวันนี้ก็ว่าง เดินดูสักหน่อย ว่ามันมีอะไรข้างหน้า เดินไปเรื่อยตามน้ำตก พร้อมกับ พี่มอร์ จนมาเจอแอ่งเล็กๆ ที่พอเล่นได้ ว่าแล้วก็ลงเล่นซะเลย หลังจากนั้นก็เดินไปต่ออีกหน่อยให้พี่มอร์รอ อยู่ ที่เดิม ก็ได้เจอ แอ่งกว้างๆ น้ำลึกเลยเอวมาหน่อย ส่วนข้างหน้าเป็นลานหินกว้างๆ …….
ผมรีบเดินย้อนกลับไป บอกพี่มอร์และชวนคนอื่นๆ มาเล่นน้ำกัน ระหว่างทางไป จะมีอยู่บางช่วงที่ลื่น แต่ก็ไม่มีใครลื่นหรือเจ็บตัว นอกเสียจากน้องต้าร์ ก็สนุกกันไป หลังจากนั้นก็เดินย้อนขึ้นขากลับ ….. สิ่งที่ ขาดไม่ได้!!! ติ๋ว ลื่น ขากระแทกหิน ร้องไห้ …….ขาประจำ ถือว่ามาถึง ฮาๆ พอเดินต่อไหวก็มาแช่น้ำเล่นน้ำ อยู่จุดน้ำตกชั้นแรกต่อ จุดที่พี่มอร์นอนขวางทางน้ำ อืด จน สมาชิก วัง ถึงกับ เก็บอาการไม่อยู่ขำ ออกมา เห้อ น่าสงสาร เมื่อเล่นน้ำจนอิ่มอกอิ่มใจ มือไม้ซีดเหี่ยวเป็นหอยทอดก็ ได้เวลากลับที่พัก เปลี่ยนเสื้อผ้า บางคนก็ไปหาอะไรกิน ส่วนผมก็ไปเดินเล่นต่อ คนเดียว เดินขึ้นไปทางต้นน้ำตกไปได้ไม่ไกล เพราะ ถูกใจพื้นที่บริเวณนั้น มีเงาไม้ น้ำไหลเบาๆ มีเสียงน้ำผ่านซอกหินช้าๆ DSCF0238เหมือนเสียงรินน้ำ ข้างๆ มีก้อนหินขนาดใหญ่ ให้เอนตัวพิง มองผ่านเงาไม้ไปเห็นท้องฟ้า  รู้สึกดี หลังจากนั้นก็เดินถ่ายรูปเล่นต่อ ไปๆ มาๆ แถวๆ ที่พัก พอเหนื่อยก็ไปนั่งเล่น ข้างน้ำตกตรงที่ อาจารย์นพ แบซอ อาจารย์ชุมพล พี่นิม พี่เก่ง พี่สอง นั่งคุยกัน อยู่ พอเริ่มจะค่ำ ก็อาบน้ำกันอีกรอบ หลังจากนั้นก็ไปนั่งกิขข้าว ดื่มสุรา ฟังเพลงพูดคุยสนทนา กันกับพวกพี่ๆ ถึง พรรค ……..อะไรสักอย่าง…..ที่เราจะหากินกับ ความเชื่อคนนี่แหละ ฮาๆๆ โดยมีนายทุนใหญ่ เป็นผู้สนับสนุนนั่งขำกลิ้ง จนพอควรก็ถึงเวลา หลับฝันดี …….DSCF0715

DSCF0753…เช้าวันสุดท้าย หลังจากตื่นมา ทำภารกิจส่วนตัวเสร็จ ก็เริ่มเก็บข้าวของ เตรียมเดินทางกลับ พอแพ็คของเสร็จทุกคน ก็เริ่มเดินทางกลับ ตอนนั้นอากาศร้อนใช้ได้ ผมคิดเล่นๆ และพูดกับก็อตและแสน ว่า ถ้าฝนตกก็สบายไป แค่เปียกๆไม่ร้อน …….ดินได้สักพัก ฝนตก! เอาหละ ไม่ร้อนฮ่าๆ เปียกสิคราวนี้เล่นตกนานเลย ..เดินเรื่อยมาจนถึง จุดพักสระอโนดาต เสียงฟ้าผ่า ดัง กึกก้อง เล่นซะตกใจหมดเลย จังหวะนั้นเห็นพี่อั๋น รีบยกมือขึ้นพร้อม พูดว่า “ที่บอกว่าจะจะเลิกสำส่อนขอไว้ก่อนนะครับ”  ฮาๆๆๆ
DSCF0850ตอนนั้นพวกเราก็รอจนทุกคนเดินมาจนครบ พักเหนื่อยกันอยู่พักนึง และเดินต่อ…….จนถึงหน้าผา พวกเราแวะพัก ชมวิว ดูหมอกที่ลอยเต็มไปหมดและลมได้พัดหมอกขึ้นมา ตรงจุดที่พวกเราอยู่ มันขาวไปหมดรอบตัวสัมผัสได้ถึงความเย็นชื้นๆ ที่ผ่านตัวเรา  มันเหมือนครั้งแรกที่ผมขึ้นสมอปูน ก็มีโอกาสได้เจอแบบนี้ นี่เป็นครั้งที่ ๕ ได้สัมผัสความรู้สึกนี้อีกครั้ง จากนั้นทุกคนก็เดินทางต่อ พวกเราต้องเร่งไม่ให้ ออกจากป่า ช้าเกินไป เดินกันไปเรื่อยๆ และเราก็มาแวะกินข้าวกัน ณ คลองต้มกาแฟตามเดิม ผม พี่หวาน ซัดปลากระป๋องกัน อย่างไม่หิว ไม่ได้หิวจริงๆ ฮาๆๆ  เล่นไป ๔ กระป๋อง !! ส่วนพวกน้องใหม่ ติ๊ก ลูกหมี ก็นั่งกินกันไม่พูดจา เมื่อเติมพลังเสร็จ ก็หน้าเดิน..ไปต่อ …...ฟ้าเริ่มมืด เราเดินป่ามืดๆ กันอีกแล้ว ระหว่างทางเดินไปได้สักพัก มีเสียงจากข้างหน้า ให้ทุกคนดับไฟฉาย พร้อมหยุดเดิน……ผมก็ เกิดไรขึ้น ถามข้างหน้ามีอะไร …… และเสียงที่ตอบกลับมามันทำให้ผม ตกใจ มีคนขี้ …ฮ่าๆ ใครวะ? เสียงต่อมาอีก พี่มอร์ท้องเสีย อย่าส่องไฟ มา เลย อ๋-อ-อ-อ-อ-อ โอเค หยุดรอ ไม่นานนักมีเสียงตามมาจากข้างหลัง พวกพี่เก่งพี่อั๋น และ กลุ่มพรรค…….อะไรสักอย่างได้ถามเห้ย!..หยุดทำไม พวกผมได้แต่บอกไปพี่มอร์ขี้แตก อย่าส่องไฟ หลังจากพูดได้ไม่ทันขาดคำ ว่าอย่าส่องไฟ มีแสงไฟฉาย ยิงตรงไป แถวพี่มอร์ โอ๊ย ใครช่างแกล้งพี่มอร์ ดีนะ ที่ไฟไปไม่ถึง ใครแกล้งพี่มอร์ พี่มอร์กำลัง อ่อนแอ-อ-อ-อ-อ-อ-อ-อ ฮ่าๆ รังแก เด็ก คนแก่ สตรี นี่งานพวกเราเลย .. .. ..หลังจากนั้น พวกเราก็เดินย่ำไปเรื่อยจน ถึงทางออกในที่สุด
DSCF0799ก็เป็นอีกครั้งที่ สนุกและมีความสุขที่ได้ขึ้นไปบนสมอปูนอีกครั้ง ได้พบปะ มิตรสหายพี่ๆ น้องๆ ทั้งใหม่และเก่า ได้มีความทรงจำร่วมกัน เป็นอะไรที่ดีไม่น้อย ต้องขอบคุณพี่ๆ ที่สนับสนุนให้พวกเราได้มีโอกาส ได้เจอกับสิ่งเหล่านี้ เป็นประสบการณ์ที่มีร่วมกัน“ที่ไม่ใช่เพียงแต่รอยยิ้ม” ……หลังจากนี้ เราอาจจะพูดถึง วันที่ผ่านมาว่า“ครั้งที่แล้ว” หรืออาจจะพูดด้วยกันว่า“จำได้ไหม” หรือมันอาจจะเป็นคำว่า.. ครั้งหนึ่ง ที่เราบอกเล่าให้ใครสักคนฟัง มันก็คือสิ่งที่มีค่าที่เราสามารถให้ คนอื่นๆ ได้ โดยที่ไม่หมดไป
ขอบคุณเพื่อนๆ ร่วมทางทุกคนครับ ……หากหยอกล้อใครจนไม่พอใจก็ ขอ..ให้มาเดินด้วยกันใหม่ แล้วค่อยมาเอาคืนนะครับ แฮ่ๆ

โต๋ (๑๑ พ.ย. ๕๗)

ปิดการแสดงความเห็น