สมอปูน ป่าชั้นฟ้าท้าความตาย ตอนที่ ๒ (จบ)

DSC_4217ตอนเช้าตื่นขึ้นมา ก็มาช่วยกันจัดเตรียมกับข้าว อากาศสดชื่น หายใจได้อย่างเต็มปอดจริงๆ   อากาศเย็นสบาย อาจจะออกไปทางหนาวบ้าง เมื่อกินข้าวกันเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาถ่ายออก (ฮ่าๆ)  บอกได้เลยว่า“ต้องลองค่ะ!”  จากนั้นจึงเป็นการ  พักผ่อนและเดินชมธรรมชาติ บริเวณรอบๆ เชื่อไหมคะว่า ตกใจมากเพราะตอนกลางคืนเรามองไม่เห็น ดอกไม้นานาชนิดเต็มทุ่งกว้าง ลมเย็นเบาๆ เคล้ากับแสงแดดยามสายสาดส่อง ความรู้สึกนี้จะหาที่ไหนได้อีก นี่IMG_2718แหละ คือคำตอบว่า“เราขึ้นมาทำไม” ความรู้สึกนี้คงพอเป็นคำตอบให้กับทุกคนที่ขึ้นมาบนนี้ได้  พอตกบ่ายได้ยินเสียงร่ำลือว่ามีบ่อน้ำให้เล่นด้วย ทำไงล่ะ ทีนี้ก็อยากไปสิคะ สิ่งเดียวที่ทำได้คือ ขอให้พี่อ๋อ ซึ่งเป็นพี่ๆ ในกลุ่มรักษ์เขาใหญ่พาไป แต่พี่เขาแอบไปก่อนจึงมาตกอยู่ที่โต๋ และเพื่อนอีกคนคือ บิว ที่เรียนรุ่นเดียวกับโต๋ รับปากว่าจะพาไป เมื่อถึงเวลาเจ้าตัวก็พาไปจริงๆ รวมทั้งคิงส์ด้วย พอไปถึงอยากจะร้องไห้ บ่อมันเล็กมาก แต่ก็ลงไปเล่นนะ (ฮ่าๆ) รู้สึกขอบคุณเพื่อนใหม่ของเรามากๆ เลย เมื่อวันนี้ความหวังที่จะเล่นน้ำตก ไม่เป็นจริง วันรุ่งขึ้นอีกวัน พี่ๆ เขาก็พาไปที่ น้ำตกคลองฟันปลา ทีนี้ได้เล่นอย่างสมใจจริงๆ เดินไกลอยู่พอสมควร แต่คุ้มมากๆ เพราะน้ำตกสวยมาก น้ำใสไหลเย็นชื่นใจทีเดียว_MG_8832IMG_8686      นอกจากกิจกรรม ชื่นชมธรรมชาติแล้ว ยังมีกิจกรรมเชื่อมสัมพันธไมตรีอีกหลายกิจกรรม  ที่นึกทีไรก็ ยิ้มทุกที นั่นคือ กิจกรรมจับคู่บัดดี้ แหมกิจกรรมนี้เล่นเอา ฮาท้องแข็งไปเลย เพราะได้เพื่อนใหม่หลายคน แต่ละคนก็มีความน่ารักในตัวเอง ช่วงกลางคืนก็ไม่แพ้กัน เป็นการนั่งคุย ร้องเพลงหน้ากองไฟกัน รู้สึกอบอุ่นมากๆ แม้อากาศจะเย็น และที่ขาดไม่ได้ มีพี่คนหนึ่ง คนนี้ไม่รู้เหมือนกันว่า พี่เค้าเป็นพ่อครัวเก่าจากโรงแรมไหนหรือเปล่า ทำ_MG_9172กับข้าวเก่งมาก พี่เขาจะมีวัตถุดิบหอบขึ้นมาทำเมนูโน่นนี่ แหม! พูดแล้วน้ำลายไหล พี่เขาชื่อ พี่นิม ปัจจุบันก็ยังไม่รู้ว่าพี่เขาประกอบอาชีพอะไร เพราะได้ข่าวมาว่า รู้ทุกซอกทุกมุมของประเทศไทยกันเลยทีเดียว(แอบน่ากลัวนะ เนี่ย) พี่เขาเป็นคนน่ารัก สิ่งหนึ่งที่เห็นคือ(ไม่รู้ว่ามีใครเห็นหรือเปล่า) ตอนแพ็คของในวันเดินทางกลับ เหลือบไปเห็นกระเป๋าพี่เขา มีของส่วนกลางเต็มกระเป๋า ยังคิดอยู่เลยว่าพี่เขามีของตัวเองบ้างไหม “ไม่ใช่แค่พี่นิมนะคะ พี่คนอื่นๆ เพื่อนๆ หรือแม้กระทั่งน้องๆ ก็มีของส่วนกลางเต็มกระเป๋าไปหมดเลย”  เห็นแล้วน่าประทับใจมาก ช่วยกันคนละไม้คนละมือ(ใจงามมากๆ ฮ่าๆ)IMG_8822_MG_9165มีพี่อีกคน ที่ชอบ“ดุ”ตอนที่พวกเรา“พูดไม่เพราะ หรือทำตัวไม่น่ารัก” นั่นคือ พี่แขก พี่เขาจะสอนเสมอว่า“เป็นผู้หญิงต้องอย่างนั้นอย่างนี้”  เป็นมุมที่น่ารักไปอีกมุม อีกคนที่ไม่พูดถึงไม่ได้ คือ “อาจารย์นพ”  อาจารย์จะมีข้อคิดดีๆ ให้ตลอด หลายครั้งที่นำกลับมาใช้ มาฝึกคิดกับตัวเอง การมาครั้งนี้ รู้สึกอบอุ่นมากๆ_MG_9185_MG_9315เมื่อถึงวันเดินลงเขา เดินลงไม่ยากอย่างที่คิด เห็นน้ำใจของคนที่เป็นห่วงเพื่อนร่วมทางอีกหลายคนเลย บางทีที่มี “การดุ ว่า กล่าวกันบ้าง-เข้าใจค่ะ” เพราะความห่วงใยความปลอดภัยของทุกคน ต้องขอบอกในที่นี้ ด้วยว่า หากทำสิ่งใดไม่เหมาะไม่ควร หรือทำให้หนักใจก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ ด้วยนะคะ เพราะอาจเป็นความคึกคะนอง หรือความอยากสนุกหรืออะไรก็ตาม ก่อนจะจากกับเพื่อนร่วมทางในครั้งนี้รู้สึกใจหาย เพราะอาจจะเนื่องจากการใช้เวลาอยู่ด้วยกันในความลำบาก ความสุข รอยยิ้ม และเหงื่อ(ฮ่าๆ ไม่ใช่น้ำตา) ทำให้เกิดความผูกพันขึ้นโดยไม่รู้ตัว และบอกได้เลยว่า“หนักกว่าค่ายนักศึกษาวิชาทหารเยอะมาก”  ได้เรียนรู้อะไรได้เยอะกว่ามาก มีความสุขเยอะกว่ามาก และทุกคนที่มีจิตใจที่งดงามเวลามองไปทำให้ยิ้มโดยไม่รู้ตัว อาจจะมีแอบเขินบ้าง (ฮ่าๆ) สุดท้ายที่ใจหายที่สุดคือ “การจะต้องจาก จากธรรมชาติที่บริสุทธิ์และงดงามนี้” เข้าไปสู่เมืองป่าคอนกรีตเช่นเดิม และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีโอกาสได้มาสัมผัสใกล้ชิดกับธรรมชาติที่งดงามแบบนี้อีก ถ้ามีโอกาสจะมาอีกแน่นอน จะจัดการทุกอย่างให้ว่างเท่าที่จะทำได้ สุดท้ายและท้ายที่สุด

_MG_9215น้ำลำธารสะอาดจริงๆ เราเองก็เป็นคนที่ท้องไส้ไวต่อสิ่งกระตุ้น ขอบอกเลยว่าตลอดการเดินทางครั้งนี้ ไม่มีอาการปวดท้อง ไม่มีอาการอาหารเป็นพิษแต่อย่างใดเลย หรืออาจจะเป็นยารักษาตัวเราด้วยซ้ำ จากอาหารที่เพื่อนๆ ช่วยกันทำน่ะค่ะ (ฮ่าๆ)
จ๊ะจ๋า นิสิต แผนไทย ปี ๔

One thought on “สมอปูน ป่าชั้นฟ้าท้าความตาย ตอนที่ ๒ (จบ)