Fellowship of the Ring 1

คำเตือน : ผู้ที่ไม่คุ้นเคยกับมัชฌิมโลกอย่างดี อาจไม่เข้าใจเรื่องราวนี้ … ช่างหัวพวกเจ้าตาดตาภู่01

บทเริ่ม…วิถีครุ

_MG_6591…ในห้วงคำนึงของข้า นานกว่า ๖ ปีแล้ว ที่เส้นทางนี้ถูกปิดจากมวลมนุษย์ หมู่ไพรพฤกษ์ต่างเติบใหญ่เกลื่อนทับรอยทางอารยะหมดสิ้น บรรดาเอนท์เทพารักษ์ผู้สร้างและพิทักษ์ป่าผู้ใจดีปล่อยฝูงสรรพสัตว์มีอิสระเดินท่องหากินทั้งยังคอยขับไล่เหล่าอสูรกายที่รุกล้ำย่ำผ่าน วัยวันอันล่วงเลยพาข้าเข้าสู่ช่วงยามของชีวิตที่เฝ้าแต่หวนรำลึกความหลัง นึกถึงครั้งผจญภัยกับเหล่าสหายผ่านป่าเมิร์กวูดสู่ยอดเขาโลนลี่แหลมสูง เฉียดกรายลมหายใจม่านหมอกแผดผ่าวของเจ้าสม็อกมังกรร้าย หรือคราที่ผ่านป่าพรายอันงดงามเพื่อเยือนผองเพื่อนเหล่าพฤกษาดอกน้อยๆ หลากสีงดงามท่ามกลางความอาดูรแห่งทุ่งดากอร์ลัด
ครั้งนี้.. เหล่าพันธมิตรแห่งแหวนรวมทั้งข้าผู้กระหายหาความหลังได้ชวนกันลากสังขารกลับเข้าสู่เส้นทางที่ได้ก่อเกิดตำนานหลายเรื่องราว โดยหารู้ไม่ว่าจะได้สร้างเรื่องราวใหม่ ให้กับชีวิตชราของตนเพิ่มขึ้นอีกตำนาน ..อ่านต่อ

ผู้ร้าย ตายตอนจบ

IMG_6651“นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเขียนบันทึกการเดินป่า…” โดยแทนที่จะเล่าเรื่องของทั้งคณะแต่กลับเขียนเล่าแต่เรื่องของตัวเอง ไหนๆ ก็เขียนถึงตัวเองเลยขอออกดราม่าเต็มที่ ก็เขากำลังนิยมนี่ แถมดันตัวเองเป็นผู้ร้ายอีกด้วย ส่วนพระเอกน่ะหรือ?        อะ แฮ่ม! พี่แกหน้าตาผู้ร้ายสุดๆ แต่เร้าใจน่าดู แกเป็นผู้รักการเดินป่า สนุก มัน ฮากับการเดินดงแบบไม่เกรงอกเกรงใจใคร และถ้ามีโอกาสก็จะไม่เว้นสร้างสถานการณ์คับขันให้ผู้ร่วมเดินทาง เป็นคนนำทางเดินป่าที่เราวางใจได้เลย แต่อย่าเผลอไว้ใจ นั่นแหละ…“พี่หน่อง” ที่พวกผมเรียก, “ลุงแขก” ของน้องๆ, “หน่อง” (เฉยๆ) ของเมียรัก, “พ่อ” ของลูกๆ และ “ไอ้..(สารพัดจะเรียก..)” ของพระอาจารย์ พี่เขาเป็นเจ้าของสำนวนที่ว่า (กรุณาทำเสียงเล็กๆ ขึ้นจมูกก่อนพูด) “ถ้ากูมีอันเป็นอะไรที่ทำให้เดินป่าไม่ได้ กูขอตายซะดีกว่า” น้องๆ ที่ได้ยินคิดในใจพร้อมเพรียงกันพรึ่บเดียว..“จัดไป” ..อ่านต่อ

แก่งยาว ณ วันเวลาเดิม

_MG_9957หลังจาก ร่วมกิจกรรมวันสงกรานต์ปีใหม่ไทยกับครอบครัวของแต่ละคนแล้ว พวกเรามีนัดกันขึ้นแก่งยาวเหมือนเช่นเคย คืนวันที่ ๑๓ เมษาฯ  มีการรวมตัวกันที่บ้านพี่แขก พบปะพูดคุยทำความรู้จักกันและจัดแบ่งสัมภาระก่อนแยกย้ายกันพักผ่อน
รุ่งเช้า  ที่ผังสามบ้านพี่โจ คนเล็กหัวใจใหญ่และบ้านครูนพ พวกเรารดน้ำดำหัวครูตามประเพณีและรับแจกเครื่องรางไปใส่ในเป้กันคนละแบน จากนั้นก็ออกเดินทางมาถึงตีนเขาที่ต้องเริ่มเดินเท้าโดยมีพี่อ๋อช่วยขับรถมาส่ง ..อ่านต่อ

หนึ่งโหลโสถิ่ม ขึ้นไปทำอะไรบนเขาแหลม

“ยอดเขาแหลม! พี่จะให้ผมพาขึ้นไปทำอะไรครับ ที่เคยเดินก็แค่ลัดสันเขาไปที่ทุ่งเท่านั้นแหละ ถ้าจะขึ้นยอด พวกผมมืดแปดด้าน…”

   …..นี่คือคำให้การของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่บอกคณะขึ้นยอดเขาแหลมเมื่อเก้าปีที่แล้ว บ่งบอกว่าเส้นทางนี้ร้างรกเพียงใด ขาประจำที่ใช้เส้นทางนี้สู่ยอดเขาแหลมคือกระทิง แต่ด้วยความคิดถึงและคิดพิเรน จึงมีคนวางแผนขึ้นเขาแหลมในวันหยุดยาวสี่วันตอนต้นเดือนสิงหาคมที่น่าจะมีฝนตกชุก ครั้งนั้นเมื่อเก้าปีก่อนแม้จะขึ้นยอดเขาได้สำเร็จอย่างงงๆ แต่ทางคณะก็ยังตอบคำถามไม่ได้ว่าขึ้นไปทำอะไร?  แล้วครั้งนี้ล่ะ… ทั้งยังมีคำถามเพิ่มด้วยว่า..จะขึ้นไปได้ยังไง?

..อ่านต่อ

ภาวะน้ำทะเลขาดออกซิเจน (ฉบับแปลไทย)

ภาวะน้ำทะเลขาดออกซิเจน

แผนที่แสดงจุดแดงที่เกิดภาวะ Hypoxic ตามปากแม่น้ำหลายแห่งทั่วโลกรวมถึงประเทศไทยบริเวณปากแม่น้ำภาคกลาง  ตะวันออกและใต้  จุดเหลืองแสดงพื้นที่  Eutrophic  ที่เกิดภาวะน้ำขาดอากาศระยะเริ่มต้น และจุดเขียวเป็นบริเวณที่ภาวะดังกล่าวกลับสู่ภาวะปกติที่ไม่เกิดปัญหา  (Systems  in Recovery)

เป็นภาวะที่เกิดกับน้ำทะเลตามแนวชายฝั่งหรืออ่าวโดยเฉพาะปากแม่น้ำที่น้ำจืดไหลสู่ทะเลโดยพัดพาธาตุอาหารมากมาย (เกินไป) ลงสู่ทะเลทำให้เกิดการเพิ่มจำนวนของสิ่งมีชีวิตจำพวก แพลงตอนพืช (Phytoplankton) และสิ่งมีชีวิตเซลเดียวขึ้นมากมายมหาศาล บริโภคออกซิเจนในน้ำจนลดปริมาณลง (Eutrophic)  และสุดท้ายเกิดภาวะขาดอากาศอย่างสิ้นเชิง  (Hypoxic)  ทำให้พื้นที่นั้นกลายเป็น Dead Zone

ธาตูอาหารหลัก ๆ ที่ก่อปัญหาก็คือไนโตรเจนและฟอสฟอรัสทั้งจากภาคการเกษตร  ปุ๋ย  น้ำเสียตามบ้านเรือน สารซักฟอก หรือน้ำมันเครื่องจากเครื่องยนต์และโรงงาน เมื่อถูกชะล้างลงในแหล่งน้ำและไหลลงสู่ทะเลก่อให้เกิดภาวะดังกล่าว สาเหตุที่ทำให้เกิดภาวะน้ำทะเลขาดอากาศ (Suffocating waters) มีดังนี้ ..อ่านต่อ