พวกมันรังแกหน่อง

“พี่ ฝากน้ำมนต์ไว้บ้านพี่สัก ๓-๔ วันได้มั้ย?”
เช้าวันหนึ่ง เก่งพาลูกสาววัย ๔ ขวบ       มีก๊อซปิดตาไปหาพี่หน่อง
“เป็นไรล่ะ เอ็งจะไปไหนเหรอ?” พี่หน่องถามสาเหตุ
“น้ำมนต์เป็นตาแดงพี่ ผมกลัวเมียติด” ห๊า! อย่างนี้ก็มี แล้วใครจะกล้ารับ เค้าก็กลัวติดทั้งนั้น
“เออ ได้ เดี๋ยวดูให้” หือ! พิลึกกว่าเจ้าเก่งก็พี่หน่องนี่แหละ โลกนี้จะมีสักกี่คน… ..อ่านต่อ

โคกกระถิน ทางสายกลาง

ออกพ้นรั้วหลังวัด พระอาจารย์แดงที่เราคุ้นเคยแล้วลงเนินตามทางรอบเขตอุทยานเพื่อไปผาด่านช้างนั้น ซ้ายมือเป็นป่ากระถินและไม้อื่นๆ ที่ทางอุทยานปลูกเพื่อฟื้นฟูป่า ไม้อายุสิบๆ ปี โตใหญ่ให้ร่มเงาแต่เราไม่เคยสนใจเลย จนกระทั่งขากลับจากพาน้องเดินป่าครั้งที่แล้ว หมออุ๊ พี่เก่งกับพี่หวาน พากันเปิดแผนที่ในสมาร์ทโฟนพบว่า ‘มีเส้นทางเดินเข้าไปในป่านี้ทอดโค้งวกไปเชื่อมทางขึ้นผาที่สามแยกต้นงิ้ว’ ..อ่านต่อ

ซักแห้งจร้า…. ห้าบาท สิบบาท

_MG_0285“เดินป่ามานานแล้ว จะได้รู้จัก ‘ตำดิน กินน้ำ’ กันก็คราวนี้”
– พระอาจารย์แดง วัดมกุฏคีรีวัน –

เพราะฝนขาดช่วง ตั้งแต่กันยายนปีที่แล้ว จนล่วงเข้าปลายกุมภาพันธ์ที่มาถึง ผาด่านช้าง วันนี้เราจึงพบว่าไม่มีสายน้ำชุ่มฉ่ำใสเย็นอย่างเคย ไม่มีแม้สายน้ำน้อยๆ ไหลระริก ถึงกับไม่มีน้ำหยดใดยอมไหลออกจากแอ่งของมัน ทุกหยดขังนิ่งในแอ่ง บางแอ่งขุ่นเน่าเป็นฟอง บางแอ่งใสนิ่งแต่เป็นความใสอันบอบบางพร้อมจะขุ่นข้นหรือแห้งขอดลงทุกเมื่อ
………แม้ผมจะเคยอยู่บนดอยที่ไม่มีแหล่งน้ำเลย ก็ยังแทบจะเดินกลับ ถ้าไม่ใช่เพราะ………. ..อ่านต่อ

Fellowship of the Ring 3

บทลงเอย…หนทางกลับบ้านของข้าคือไปข้างหน้า ไม่ใช่ข้างหลัง…_MG_6755

ลมเย็นโชยพัดบาดผิวภายใต้ดวงตะวันลอยสูงให้ความอบอุ่นแทนกองไฟที่ไม่รู้ว่ามอดไปนานเท่าใดแล้ว เสียงนกร้องขานรับกันหลากสำเนียงแทรกคลอเสียงน้ำเซาะแก่งหิน อากาศเย็นสดชื่นสัมผัสลมหายใจแทรกเข้าสู่ร่างกายเยียวยาความบอบช้ำ ดวงตาอ่อนโรยกระพริบหรี่รับรู้สรรพสิ่งแวดล้อม ข้าได้แต่นอนนิ่งมองฟ้าสีเข้มสดใสเหนือราวป่าหลากสีสัน ครั้นลองขยับกาย แต่ละชิ้นส่วนของร่างมันคล้ายจะแยกกระจายเป็นเสี่ยง แขน ขา นิ้วมือ หลัง และข้อต่อทุกส่วนยอกขัดไปหมด จนอยากจะคลายชิ้นส่วนพวกนี้ออก จึงปิดตาลงและเลือนผัสสะประสาทเข้าสู่ภาวะหลับใหลอีกครั้ง

..อ่านต่อ

Fellowship of the Ring 2

บทกลาง…ก้าวสู่ความมืดมิด

_DSC0030แสงอรุณคล้ายผ้าห่มผืนใหญ่ คลี่คลุมทั้งผืนป่าให้ลดทอนความหนาวเหน็บของราตรี วันนี้เริ่มต้นอย่างเร่งรีบ เพราะทุกคนรู้ดีว่ายังอีกยาวไกลกว่าจะถึงจุดหมายและต้องไปให้ถึงภายในวันนี้ พี่หน่องยังสมกับเป็น “ไพรพเนจร” มาแจ้งข่าวดีว่า สำรวจพบเส้นทางโบราณโดย “บังเอิญ” มันตัดผ่านจุดพักห่างแค่เดินไปเข้าส้วม อีกทั้งพบหมายสีแดงโดดเด่นไม่ผิดเพี้ยน ทั้งคณะไม่รอช้า ดุ่มเดินตามหมายเหล่านั้นด้วยใจมุ่งหวัง แต่ไม่นาน การเดินทางก็เป็นเช่นเคย เส้นทางเลือนหายไปพร้อมกับเครื่องหมายบอกทาง เราต้องงมอย่างมืดบอดตามภูมิประเทศในความทรงจำคือ ป่ารกชัฏเลาะเลียบหุบห้วยเรื่อยไป

..อ่านต่อ